Eetsnob

Picar is de Spaanse term voor ‘ prikken’ wat zoveel betekent als het samen delen van gerechten. In Spanje is het heel gewoon om met je gezelschap een aantal voor- en hoofdgerechten te kiezen en ze samen te delen. De gerechten worden dan gewoon in het midden van de tafel gezet. Het gaat niet zover dat je ook daadwerkelijk ‘prikt’, want krijgt gewoon een bord en bestek. Wij eten meestal op deze manier. Niet in de laatste plaats ook door de enorme hoeveelheden die geserveerd worden, dat krijg je in je eentje als voorgerecht nooit op. Plus dat je op deze manier veel smaakjes kan proberen. 

Deze zomer bestelden we voor het eerst Cecina. We hadden het tijdens onze eerdere reizen door Noord-Spanje wel op de kaart zien staan, maar wisten nooit wat het was. Afijn,  toch maar proberen. En dat was geen slechte zet. Cecina is gedroogd rookvlees, zout en zeer mals, dus niet te vergelijken met droge worstsoorten waar je stevig op moet kauwen (overigens ook erg lekker). Deze Cecina werd geserveerd met een gebakken zacht geitenkaasje. De combinatie is hemels. Heel in de verte (maar dan ook echt heel in de verte) doet het denken aan die ouderwetse hapjes van rookvlees met monchou. Maar dan met veel meer smaak. Ik heb het bij de Nederlandse slager nog niet ontdekt, maar ik ga mijn geluk beproeven bij de Hocras. Wie een ander adresje weet, graag reageren.

Kijk, zo kan een salade dus ook. Niet een berg groen met een eitje, dingetje, datje. Dit was heerlijk! Ik ging lunchen met mijn ouders en gunde hen een mooi plekje in het Gooi. En dat vind je wel bij Rustwat. Volgens Iens een restaurant waar gooise moeders hun kinderen niet in de hand hebben, maar op een doordeweekse tussendemiddag is daar niets van te merken. We hadden niet gereserveerd, beetje dom, maar er was nog een tafeltje. Helaas wel in de volle zon, maar ook met uitzicht over de enorme vijver met waterlelies. Mijn vader is een liefhebber van kroketjes, dus raadde ik hem die van Holtkamp aan (daarover vast nog eens een andere blog; verhaal op zich). Moeder ging aan de carpaccio en ik ging voor de Salade Riche. En die was Riche: kreeft, garnalen, coquilles en eendeleverkrullen. Gewoon helemaal perfect gemaakt. Alleen dat sesamcrackerdingetje was wat vaag en plakkerig, niet opgegeten dus. Glaasje witte wijn erbij en ik ben helemaal gelukkig.

 We houden van lekker eten; mooie ingrediënten en verrassende, nieuwe smaken. We koken iedere dag uitgebreid en drinken er graag een glas (fles) wijn bij. We kunnen uren lullen over eten en tijdens het eten hebben we het over eten. Sinds kort maken we ook foto’s van wat we opdienen of opgediend krijgen en we geven er graag onze ongezouten mening over. Neem nou de Pastel de Cabracho. Het is een vispaté van de Cabracho, de rode schorpioenvis.

Wij kennen deze alleen van de Noord-Spaanse kust en we bestellen het altijd als het op de kaart staat. Traditioneel wordt deze geserveerd met mayonaise. En heel belangrijk: met kleine vierkante toastjes, waar je er overigens altijd veel te weinig van krijgt.

Een goede Paté de Cabracho heeft een luchtige, bijna mousse-achtige, structuur. Maar vaak is-ie te nat (diepvries?) of is er gelatine gebruikt (afgrijselijk). Maar bij restaurant El Campanu in Llanes is hij perfect. We hebben het zelf nog nooit gemaakt; de vis is in Nederland niet te krijgen. En een vervanger? Wij hebben hem nog niet gevonden. De smaak is pittig en zoet en smaakt heerlijk met een glas Rueda of Albarino, bijvoorbeeld de Martin Codax.