Tag Archives: culinair

Lindenhoff 1

24 okt

Zoals het op de site staat ‘Onder de rook van Amsterdam, over de weg van Abcoude naar Baambrugge, langs prachtige monumentale boerderijen, ligt het oude koets- en tuinhuis, van lusthof Lindenhoff‘. Mooi omschreven (hoewel het gisteren regende dat het goot) en inderdaad ligt de boerderij Lindenhoff op een idyllische plaats midden in het wijdse Hollandse land. We komen er met zekere regelmaat om ons te verlekkeren aan al het moois dat daar te koop wordt aangeboden. Vlees, zuivel in de brede zin van het woord, wild, kaas en groente ligt daar voor je uitgestald. De filosofie van Lindenhoff is dat alles wat zij verkopen zo dicht mogelijk bij de natuur ligt. Groenten dus van de volle grond, dieren krijgen uitsluitend plantaardig eten, kaas is rauwmelks, fruit komt zomers uit de Cavaillon en ’s winters uit Sicillie etc. etc. Die filosofie zorgt ervoor dat een bezoek aan de Lindenhoff altijd onvergetelijk is. Wij zullen er nog een aantal blogs aan wijden de komende tijd omdat er veel over te vertellen valt. Wat namen we gisteren dan onder ander mee? Aardpeer, Morieljes, nashipeer (een kruising tussen appel en peer), fazant (hennetje), meerdere kazen (die we geen van allen ooit eerder hebben gegeten), een biologische witte wijn (pinot gris), kervelknol, eendeborst etc. etc. Feest dus, dicht bij de natuur, dichtbij de aarde en heel erg lekker! En met deze blog hebben we onze geuzennaam weer echt eer aangedaan …

Restaurant Promers in Naarden Vesting

16 okt

IMG_0087.jpg (1600×1200)Laten we vandaag onze geuzennaam “Eetsnob” maar eens eer aandoen. Met enige regelmaat gaan wij eten in restaurant “Promers” in Naarden Vesting. Het restaurant is gevestigd in de voormalige vestingwal van de historische vestingstad. Het merkwaardige aan dit restaurant is dat het vrijwel nooit vol is, in tegendeel, het is er eigenlijk vaak leeg. En dat terwijl de kok geweldig kookt, het menu zeer afwisselend is en nog betaalbaar ook. Wanneer wij er eten laten we de kok altijd zijn eigen menu voor ons samenstellen en dat resulteert meestal in een verrassend en zeer smakelijk diner. Het restaurant zelf is ook al interessant omdat het in de gewelfde vestinggang is gesitueerd (zie foto). Aan einde van de gang bevindt zich de volledig open keuken met aan weerszijden nog twee ruime tafels waar wat grotere gezelschappen, enigszins afgescheiden van de overige gasten, rustig kunnen tafelen. Bediening, Maurice en Rianne, is uitstekend en beiden beschikken over een grote wijnkennis.

Beetje reclame kan soms geen kwaad en wanneer wij als eetsnob echt enthousiast over iets zijn dan wordt daarover geblogd. Dus ook over restaurant Promers. Het mag daar wat ons betreft een stuk voller worden.



Gastvrijheid in Brugge

2 okt

Een belangrijk onderdeel van het genieten van eten is de omgeving. Natuurlijk gaat dat vaak over mensen waarmee je eet en praat maar even zo vaak gaat het over de bediening. Ster of zonder ster, restaurants die dat niet begrijpen slaan vaak de plank mis.

We reizen vaak en het is niet verbazingwekkend dat wij graag onze hobby (eten, koken, smaak) daarmee combineren. Gisteren waren wij in Brugge (prachtig en een absolute aanrader) en hoewel de regen met bakken uit de lucht viel zochten wij in het donker naar een van de restaurants die we van tevoren hadden uitgezocht. Tweemaal vol en een maal dicht zochten wij als verzopen katten ons heil in “De Manegerie” (www.demangerie.com). Interieur was weliswaar modern maar weinig sfeervol. We hadden een van de laatste plaatsjes en zaten aan een tafel net naast het doorgeefluik van de kok. De ontvangst was niet vriendelijk. Of er voor kinderen (onze dochter was mee) een aparte kaart was …? Zeer zeker niet. Maar ‘alle kinderen houden van ravioli’ vertelde het meisje dat ons bediende. Nog maar nauwelijks had zij haar hielen gelicht of de kok
boog zich door het doorgeefluik naar ons toe en fluisterde dat hij wel wat lekkers voor onze dochter wilde maken. Kort duurde ons overleg en bovenstaande foto was het resultaat: een mooie tongschar met een klein beetje tomatensaus en kort gebakken aardappeltjes. Onze dochter vond het heerlijk. En wij? De kok was niet alleen aardig maar bleek ook geweldig goed te kunnen koken. De onderstaande foto’s laten twee mooie entrees zien van tartaar en Schotse zalm.

De Mangerie is dus zeker een aanrader maar vergeet de bediening en het interieur. Soms is dat niet erg … wel eens gaan eten bij Nam Kee op de Nieuwmarkt in Amsterdam? Doen!

De bruschette con pomodori van Bruno

5 sep

De Trattoria da Bruno is(http://www.dabruno.nl/index.htms) een van onze favoriete restaurants. Het is een Italiaans restaurants en ligt in het hartje van Blaricum. Inderdaad, midden in het bekakte Gooi (waar wij overigens ook wonen). Naast een aantal andere restaurants waar Bekend Nederland nog al eens wil aanschuiven voor een hapje eten. Dat gebeurt bij Bruno overigens zeer sporadisch en het is een meer dan prettige plek waar je uitstekend kan eten (en niet tegen Blaricumse prijzen). Verder beschikt het restaurant over een groot, mooi en deels overdekt terras. Kortom, een van onze favoriete stekjes. En hoewel genieten van eten deels door de plaats wordt bepaald zou ik dit keer de loftrompet willen luiden over de tomatenbruschette. Vier verschillende soorten op prachtig, dun geroosterd brood. De uitstekende kwaliteit van de tomaten die op vier verschillende manieren bereid worden (waarvan 1 met knoflook, favoriet!) maken het begin van het diner een lust. Een opmaat die je ‘klaar’ maakt om meer lekkers te willen proeven. Deze blog is natuurlijk te kort en niet bedoeld om de menukaart te bespreken maar de “Spaghetti al parmigiano flambati con whisky” kan ik niet onvermeld laten. Aan tafel wordt dit gerecht bereid en wordt de brandende whisky daadwerkelijk a la minute met de kaas en de spagetti vermengd. Prachtig gezicht, zeker op koude winteravonden. 

De terreur van Rucola

23 aug

Eerlijk gezegd krijg ik meer en meer plezier in onze eetsnobblog. Er zijn zoveel onderwerpen, zoveel eindeloze recepten, lekkernijen, verhalen, gebeurtenisssen etc. die smeken om verteld te worden. De naam van onze blog (bedacht of veroorzaakt door Erwin Blom, @erwblo) is voor ons een geuzennaam geworden. Een vrijbrief om ongeconditioneerd en zonder enig belang over ons dagelijks genoegen te schrijven.

In een eerdere blogpost hebben we over het restaurant “Vuur” geschreven. Geen bijzondere kaart maar wel iets bijzonders, “Het flensje van Vuur”. Voortreffelijk. Al jaren komen wij, met enige regelmaat, in de brasserie “Stijl” in Laren (Brasserie Stijl, Naarderstraat 46, www.brasseriestijl.nl). Prachtige en zeer sfeervolle plek, groot en mooi terras, ruime parkeergelegenheid. Kortom, ideaal, maar de kaart …. die is gewoon, heel gewoon. Met voor mij 1 uitzondering, de carpacio met eendeleverkrullen. Daar rij ik dan toch maar weer voor om.Is hij goed gemaakt? Nou niet echt, want heel veel verkeerd kan je er niet aan doen. Inkoop goed, recept ook goed. Dat wil zeggen, waar ik nu werkelijk de pest aan heb is de terreur van rucola. In beginsel wellicht een prettige sla-soort maar in essentie bitter. En juist die uitgesproken smaak maakt dat het moeilijk combineerbaar blijkt. Des te vreemder is het dat in willekeurig welk restaurant met willekeurige welke gerechten vaak – en ten onrechte – rucola als vanzelfsprekend wordt geacht. Onbegrijpelijk, want die wat ‘harde’, bittere smaak laat zich wel zeker maar niet makkelijk combineren. Dat maakt overigens de “carpacio met eendeleverkrullen” in Stijl niet minder de moeite waard. Maar wanneer ik deze voortreffelijke carpacio bestel gaat het steevast gepaard met het verzoek om de rucola achterwege te laten.