Tag Archives: restaurant

Restauranttip Antwerpen: Bourla.

18 Apr

Je waant je eigenlijk in Parijs. Wat een prachtig restaurant. Oude glorie, goede bediening, klassieke kaart. Heerlijk. Vooraf gebakken kokkels met witte wijn en knoflook. Steak tartare als hoofdgerecht. Perfect bereid. De tabasco en worchestershiresauce apart. Friten erbij. Kon niet beter. Afgesloten met een coulant de chocolate. Zicht op de keuken. Perfecte discipline en rust, maar er werd enorm hard geweekt. Fijne avond was het in Bourla.

Kwartel en hertenbiefstuk in restaurant Gogol (St. Petersburg)

18 Mrt

Het was zo koud in St. Petersburg, dat we niet te ver wilden lopen om te gaan eten. Dus we raadpleegden Tripadvisor en zagen dat er 100 meter van ons hotel een goed Russisch restaurant zat, genaamd Gogol. We reserveerden op tijd want het bleek populair.

Ook al was het slechts 100 meter lopen, we pakten onszelf in alsof we een pooltocht gingen maken. Onze gewenste Siberië-experience was wel heel letterlijk aanwezig. Op CNN sprak men van The beast from the East. De dichtgevroren Amsterdamse grachten en sneeuw in Rome waren wereldnieuws. De kou die wij meemaakten had ook vermeld mogen worden.

Eenmaal bij het restaurant hadden we vette pech. Het meisje bij de deur had een kaars in haar hand. Het was een sprookjesachtig beeld. Maar helaas was de stroom uitgevallen en de keuken was dus dicht. We reserveerden alvast voor de volgende dag. Moesten we toch weer naar buiten. Gelukkig zagen we verderop licht en hebben we heerlijk gegeten.

De volgende avond ging het gelukkig goed. Het restaurant bestaat uit verschillende kamers en nissen. Vandaar het belletje op tafel.

De bediening liep rond in een soort middeleeuwse kleding. Lange bruine rok, wit schort. De menukaart was geheel in sprookjesachtige stijl: een boek. Met een uitgebreide wijnkaart en heerlijke wildgerechten. We aten onder andere kwartelsalade en hertenbiefstuk. Precies goed gemaakt. En samen met de sfeer een echte aanrader.

Waar kan je nu echt goed lunchen: Bouillabaise in Harderwijk

12 Mei

20130512-141230.jpg

We schreven er al vaker over; het gebrek aan lunchcultuur in Nederland. Daarom gaan we als het even kan regelmatig de grens over. Maar het kan ook dichtbij, bij Bouillabaise in Harderwijk. Terwijl de rest een broodje kroket eet in het Dolfinarium, duiken wij onder de oude stadsmuur door naar de Viachmarkt. Prachtig plein met horeca op stand

Nieuwe aanwinst in ’t Gooi: Cornelisz

14 Okt

20121008-194517.jpg

Huizen heeft er een restaurant bij: Cornelisz. 7 dagen per week de hele dag open. Een uitgebreide kleine kaart en een wat kleinere grote kaart. De wijnkaart spant de kroon: veel keus.
Prettige bediening, mooie zaak en al behoorlijk populair. In het weekend moet je echt reserveren. Wij aten Magret de Canard en Iberico ribstuk. Goed gemaakt. Aanrader.

20121014-101238.jpg

Eten in Leuven: Tagliata van rund in de Muntstraat

16 Okt

We moesten er hoognodig weer eens even tussenuit. Niet te ver, maar wel genieten. Zo kwamen we terecht in Leuven. Prachtig stadje, waar ik 20 jaar geleden nog een dik half jaar heb gestudeerd. Kon me toen geen toprestaurants veroorloven en wist dus ook niet waar ze zaten. Maar ja, 20 jaar; dan is toch alles veranderd. Zo ook de Muntstraat. Waar ik 20 jaar geleden me tegoed deed aan shoarma en pizza (sorry, het heette toen in de volksmond dan ook de Vreetstraat)), was nu een heuse wijk met restaurants verschenen. Van culi tot studentenkroeg. Na een aantal heerlijk wijntjes en herinneringen streken we neer in Tres Simple, Tres Luxe. Je kunt er zowel terecht voor een heerlijke Tapa als voor een gerecht met gastronomisch tintje.

Dit is wat wij bestelden:

Vooraf: Lookbroodjes met manchego en gerookte paprika en Tagliata van Rundvlees. De Lookbroodjes waren wat simpel: Turks brood, gegrild met knoflook en kaas. De Tagliata was ook simpel, maar van bijzondere kwaliteit. Nog net geen Kobe-rund!

Hoofdgerecht: Vol-au-vent van Koekoek (Mechelse Koekoek is een kippenras) met foi gras (eendenlever) en mousseline (zeer luchtige Hollandaisesaus). De vol-au-vent begrepen we niet echt: er was geen deeg te zien; van oudsher is het namelijk een pastei (voor een leuke blog hierover klik hier). Maar evengoed was het lekker.

Gelakte eend met gewokte groente en sobanoedels; dat zijn Japanse noedels van boekweit (boekweit is geen graan, maar het zijn de vruchtjes van een kruidachtige plant). De gelakte eend was heerlijk, lekker Oosters. Wijntje erbij. Topavond.

Meer over Tressimple/Tresluxe

Restaurant Merkelbach – de vissoep van de chef, video

25 Sep
In Huize Frankendael (Middenweg Amsterdam) woonde tot voor enkele jaren geleden een oud vrouwtje maar is nu, behalve culturele plek voor allerlei tentoonstellingen, ook de lokatie van restaurant Merkelbach met aan het roer chef Geert Burema (ex restaurant As). Wij waren er al vaak langs gereden en hadden ons ook voorgenomen om daar eens een keer te gaan eten en kort geleden was het zover. Burema heeft gekozen voor een mediterrane keuken die zich toelegt op biologische en authentiek eten. Wij gingen lunchen (salade met konijn en casconne kalfstartaar) en vonden het buitengewoon uitstekend. Daar gaan we zeker ’s avonds nog eens langs.
Pal achter Huize Frankendael is een groot terras waar je geweldig kunt zitten en voor de liefhebber kan je er ook nog prettig rondlopen in de ecologische tuinen. Nu bereiden wij ons meestal wel enigszins voor als we een nieuw restaurant gaan bezoeken. Op het internet vonden we uiteraard de site van het restaurant maar wat ik jullie niet wil onthouden (dus hieronder) is de video waarin chef Geert Burema laat zien hoe hij een vissoep maakt. Geweldig!


Citytrip Gijon – Noord Spanje (restaurant El Hórreo)

9 Jan

Vliegtuig Amsterdam naar Madrid, korte overstap en dan door naar het gastvrije Gijon, een stad ter grootte van Utrecht aan de Noordkust van Spanje. Bij het dalen luisterde ik samen met mijn Spaanse buurman naar de informatie van de purser en keken elkaar bij toeval aan toen deze vertelde dat het 15 graden Celsius was. Een blik van verstandhouding want wij beiden vonden dat (hartje winter in Nederland, koud en vriezend) een aangenaam bericht. Dus ratelde hij even later in rap Spaans verder, over Gijon, de mensen maar uiteindelijk uiteraard ook over eten (daar praten wij maar ook Spanjaarden graag over). Hij tipte ons op een aantal restaurants waar we naar toe moesten gaan, waaronder El Hórreo (De Hooischuur, typisch voor Asturias, op palen!) in Antromero.

Enkele dagen later was het zover en in twee taxi’s lieten we ons naar El Hórreo brengen. Doordat we in het donker vertrokken waren we al snel gedesoriënteerd en na een klein half uur  stopten we voor een restaurant in the middle of nowhere. Met piepende banden stoven de taxi’s weg en wij liepen naar de ingang. We waren aan de vroege kant en schoven dus, in het totaal verlaten lokaal, direct richting de bar. Daar werden welkom geheten door een half tandeloze rondbuikige man die (nadat hij zijn haren naar achteren had geschud)ons welkom heette.

Vreemd, dat was het wel maar het was ook wel weer grappig. Moest dit restaurant nu zorgen voor  culinair genot? Al snel kwamen andere obers en vrouwen gekleed in kokskleren met dito haarnetjes naar binnen. Een uurtje later zaten we, terwijl het restaurant snel vol liep met gasten, te genieten van paella de marisco (paella met kreeft, krab etc., zie foto boven) die werkelijk heerlijk was. Paella moet klaar worden gemaakt terwijl je erop wacht (half uur tot drie kwartier) en dat was hier het geval. Ze hadden hem eigenlijk wat langer moeten laten staan (met theedoeken erover) waardoor hij nu nog tamelijk vochtig was maar niettemin uitstekend. Verder aten we  onder andere sopa de pescado (vissoep, foto hieronder), percebes en sloten het geheel af met tarta de chocolate. Ik keek om me heen en in niets leek dit restaurant op hetgeen we hadden aangetroffen bij binnenkomst. Hier werd gegeten en genoten.

Opnieuw doken wij in twee taxi’s de donkere nacht in en teruggekomen in Gijon leek het restaurant El Hórreo weer ver weg. Maar de smaken lagen nog vers in het geheugen. Een klein uitstapje in het donker dus maar daar gaan we nog wel eens naar terug. Bij daglicht. 

%d bloggers liken dit: