Archive by Author

Ja, kroketjes! (nu met videorecept)

24 aug

Over kroketten is een boek te schrijven. Maar de o zo ordinaire kroket kent vele varianten, maar slechts weinigen zijn echt te eten. Niet zo’n chemische van de snackbar, met name de goulashvariant (waar ik overigens als kind dol op was), maar de culinaire varianten trekken mijn aandacht. Tijdens mijn eerste echte baan als office manager bij Bergmans Textile werkte ik in een souterrain op de Prinsengracht in Amsterdam. De eerste maanden met de trein vanuit Nijmegen iedere dag op en neer, daarna bemachtigde ik een vier-hoog-achter-veel-te-duur-maar-wel-van-mij-appartementje in de Blasiusstraat in Oost. Net om de hoek bij de Prinsengracht op de Vijzelstraat zit Holtkamp. Ik had er nog nooit van gehoord, maar bij het sluiten van een goede deal kreeg ik van mijn baas de opdracht om garnalenkroketjes te gaan halen bij Holtkamp. Na deze ervaring was een kroket voor mij geen kroket meer. Hemels. Achteraf kwam ik te weten dat door Holtkamp de kroket weer op de kaart is gezet. http://www.bakkerswereld.nl/vaktechniek/collega-ondernemers/holtkamp-mechaniseert-krokettenproductie-op-nieuwe-locatie-(3924).html Ze zijn dan ook te vinden op de kaart van diverse restaurants, van café Amsterdam tot Rust Wat in Blaricum en niet te vergeten ook te koop bij de Bijenkorf.

Nog zo’n kroketwalhalla is de Spaanse variant. Natuurlijk alleen ‘caseras’ (huisgemaakt) met jamon (serano of iberico) of met bacalou (witvis). Als je dus ooit in Spanje de croquetas op de kaart ziet, vraag of ze ‘caseras’ zijn en dan gewoon bestellen, niets met mosterd enzo, gewoon puur………………..heerlijk!

Hier het videorecept van de garnalen kroket van Holtkamp

De terreur van Rucola

23 aug

Eerlijk gezegd krijg ik meer en meer plezier in onze eetsnobblog. Er zijn zoveel onderwerpen, zoveel eindeloze recepten, lekkernijen, verhalen, gebeurtenisssen etc. die smeken om verteld te worden. De naam van onze blog (bedacht of veroorzaakt door Erwin Blom, @erwblo) is voor ons een geuzennaam geworden. Een vrijbrief om ongeconditioneerd en zonder enig belang over ons dagelijks genoegen te schrijven.

In een eerdere blogpost hebben we over het restaurant “Vuur” geschreven. Geen bijzondere kaart maar wel iets bijzonders, “Het flensje van Vuur”. Voortreffelijk. Al jaren komen wij, met enige regelmaat, in de brasserie “Stijl” in Laren (Brasserie Stijl, Naarderstraat 46, www.brasseriestijl.nl). Prachtige en zeer sfeervolle plek, groot en mooi terras, ruime parkeergelegenheid. Kortom, ideaal, maar de kaart …. die is gewoon, heel gewoon. Met voor mij 1 uitzondering, de carpacio met eendeleverkrullen. Daar rij ik dan toch maar weer voor om.Is hij goed gemaakt? Nou niet echt, want heel veel verkeerd kan je er niet aan doen. Inkoop goed, recept ook goed. Dat wil zeggen, waar ik nu werkelijk de pest aan heb is de terreur van rucola. In beginsel wellicht een prettige sla-soort maar in essentie bitter. En juist die uitgesproken smaak maakt dat het moeilijk combineerbaar blijkt. Des te vreemder is het dat in willekeurig welk restaurant met willekeurige welke gerechten vaak – en ten onrechte – rucola als vanzelfsprekend wordt geacht. Onbegrijpelijk, want die wat ‘harde’, bittere smaak laat zich wel zeker maar niet makkelijk combineren. Dat maakt overigens de “carpacio met eendeleverkrullen” in Stijl niet minder de moeite waard. Maar wanneer ik deze voortreffelijke carpacio bestel gaat het steevast gepaard met het verzoek om de rucola achterwege te laten.

Tags: , , , , ,

Dim sum

21 aug

Ik ben dol op proeven. Dus veel kleine gerechten op tafel is voor mij een feest. Tapas of dim sum dus. Dat laatste heb ik geleerd van mijn zwager en zijn toenmalige vriend. We gingen naar de Oriental City in de Damstraat in Amsterdam. Er zaten bijna alleen Chinesen, dus het moest goed zijn. Er is daar een overvloed aan menukaarten, waarvan minstens de helft alleen in het Chinees. Maar onze gastheren wisten wat we moesten bestellen: pannekoekjes met eend, toast met garnalen en sesam, loempiaatjes en eendepootjes (letterlijk de tenen). Voor wie van Oosters eten houdt is dim sum echt een must. We kwamen er dus regelmatig toen we nog in Amsterdam woonden. Vorig jaar voor het eerst met dochter gegaan en ook zij was meteen verkocht. Maar het kan ook verkeren. Deze week weer gegaan, maar deze keer echt niet lekker; te vet en werkelijk overal zat oesterzwam in. Maar dim sum op zich blijft een feest,dus we gaan op zoek naar een nieuw adres…….

Tags: , ,

De chocolade kersen cheesecake van Lab111

20 aug

Genieten van eten betekent uiteraard heel regelmatig uit eten gaan. Vaak naar dat ene of dat andere restaurant omdat je weet wat voor heerlijkheden je te wachten staan. Die plekjes komen in dit blog ook vanzelf langs maar even vaak gaan we op zoek niet iets nieuws. Dit keer waren we met nieuwe vrienden (ja echt, het komt voor :-) naar Lab111 gegaan. Het voormalige pathologische lab bevindt zich op het WG-terrein in Amsterdam (Arie Biemondstraat 111, www.lab111.nl) en heeft een prettige, wat robuuste uitstraling. Een van die gelegenheden waarvan de sfeer direct goed is, evenals de bediening. Maar voor het eten … Kijk de Russische salade was op zichzelf nog niet eens zo slecht maar de Langoustine kwam regelrecht uit de vriezer en had hoegenaamd geen smaak. De Jodenhaas met Gratin Dauphinoise Bospeen Groene Asperges en Morielje Jus was op zich aangenaam maar minder verrassend dan de naam had doen vermoeden. Maar genieten wordt ook voor een belangrijk deel door het gezelschap bepaald en dat was meer dan uitstekend. Ik nam dan ook genoegen met het gezelschap, het redelijke eten en de prima wijn. Mijn gezelschap besloot het eten af te sluiten met 1 gezamenlijke portie Chocolade Kersen Cheesecake. Ik vermijd meestal desserts (slecht voor de lijn) maar omdat we met zijn allen mochten proeven kon ik het niet laten.

De smaak kwam als een slag bij heldere hemel ….. de cheescake was licht van smaak en gleed langzaam en als vanzelf van de lepel af. Een prachtige combinatie van kersen, mooie chocolade en kwark zorgen voor een korte verrukking. Kort maar wel iets om nog een keer voor terug te komen. Lab111 was bij mij niet in de gastronomische analen gekomen (en nog steeds niet) maar die cheesecake wilde ik jullie niet onthouden!

Tags: , , , , ,

A Picar: Cecina (gedroogd rookvlees)

16 aug

Picar is de Spaanse term voor ‘ prikken’ wat zoveel betekent als het samen delen van gerechten. In Spanje is het heel gewoon om met je gezelschap een aantal voor- en hoofdgerechten te kiezen en ze samen te delen. De gerechten worden dan gewoon in het midden van de tafel gezet. Het gaat niet zover dat je ook daadwerkelijk ‘prikt’, want krijgt gewoon een bord en bestek. Wij eten meestal op deze manier. Niet in de laatste plaats ook door de enorme hoeveelheden die geserveerd worden, dat krijg je in je eentje als voorgerecht nooit op. Plus dat je op deze manier veel smaakjes kan proberen. 

Deze zomer bestelden we voor het eerst Cecina. We hadden het tijdens onze eerdere reizen door Noord-Spanje wel op de kaart zien staan, maar wisten nooit wat het was. Afijn,  toch maar proberen. En dat was geen slechte zet. Cecina is gedroogd rookvlees, zout en zeer mals, dus niet te vergelijken met droge worstsoorten waar je stevig op moet kauwen (overigens ook erg lekker). Deze Cecina werd geserveerd met een gebakken zacht geitenkaasje. De combinatie is hemels. Heel in de verte (maar dan ook echt heel in de verte) doet het denken aan die ouderwetse hapjes van rookvlees met monchou. Maar dan met veel meer smaak. Ik heb het bij de Nederlandse slager nog niet ontdekt, maar ik ga mijn geluk beproeven bij de Hocras. Wie een ander adresje weet, graag reageren.

← Older Entries
Newer Entries →