Het is altijd weer een cadeautje: de productcatalogus van Fattoria La Vialla in Italie. La Vialla is een biologische boerderij en wijnproducent in Toscane. Wij kwamen er een aantal jaren geleden mee in aanraking toen wij een kerstpakket kregen dat wél ergens over ging. Geen laffe paté, sloffe toast, zinloze kaarsenstandaards en maffe koekblikken, maar echt heerlijk eten. Een hele Peccorino, biologische pasta, azijn, ricottamousse en de enige echte sugo: sugo Bombolino. En in dat kerstpakket zit een prachtige kaart waarop je kan aangeven of je op de hoogte wilt worden gehouden van de biologische producten van La Vialla. Dat wilden we wel. Een paar weken later en inmiddels al vier jaar lang krijgen we twee keer per jaar een productencatalogus met bestelkaart en een alleraardigst kaartje van de familia Lo Franco. En niet zo’n ikeagids of Wehkamp, nee een cadeautje van een gids. Met productinformatie en recepten, maar vooral verhalen over de boerderij, de familie en de medewerkers; het roept één groot gevoel van hapiness op: het water loopt je zo in de mond. En drukwerk van de prachtigste kwaliteit; je gooit het niet weg; da’s zonde. Slimme, lieve marketing. En het werkt, want met enige regelmaat vinden we toch dat we, als tegenprestatie voor de prachtige mailing, maar weer eens iets moeten bestellen. En ook dat gaat lief; via de post op de mooie bijgesloten bestelbrief met retourenvelop. En geen paypal, ideal of vooruitbetalen. Nee, gewoon een factuur bij de levering. Heb geen haast, want het kan een week of twee duren voordat het er is, maar dat komt omdat ze alleen verzamelverzendingen doen om het milieu te sparen; ook lief. Maar vooral allemaal heel erg lekker. http://www.la-vialla.com/Home_NL.html
De lieve marketing van Fattoria La Vialla
23 sep
De terreur van Rucola
23 aug
Eerlijk gezegd krijg ik meer en meer plezier in onze eetsnobblog. Er zijn zoveel onderwerpen, zoveel eindeloze recepten, lekkernijen, verhalen, gebeurtenisssen etc. die smeken om verteld te worden. De naam van onze blog (bedacht of veroorzaakt door Erwin Blom, @erwblo) is voor ons een geuzennaam geworden. Een vrijbrief om ongeconditioneerd en zonder enig belang over ons dagelijks genoegen te schrijven.
In een eerdere blogpost hebben we over het restaurant “Vuur” geschreven. Geen bijzondere kaart maar wel iets bijzonders, “Het flensje van Vuur”. Voortreffelijk. Al jaren komen wij, met enige regelmaat, in de brasserie “Stijl” in Laren (Brasserie Stijl, Naarderstraat 46, www.brasseriestijl.nl). Prachtige en zeer sfeervolle plek, groot en mooi terras, ruime parkeergelegenheid. Kortom, ideaal, maar de kaart …. die is gewoon, heel gewoon. Met voor mij 1 uitzondering, de carpacio met eendeleverkrullen. Daar rij ik dan toch maar weer voor om.Is hij goed gemaakt? Nou niet echt, want heel veel verkeerd kan je er niet aan doen. Inkoop goed, recept ook goed. Dat wil zeggen, waar ik nu werkelijk de pest aan heb is de terreur van rucola. In beginsel wellicht een prettige sla-soort maar in essentie bitter. En juist die uitgesproken smaak maakt dat het moeilijk combineerbaar blijkt. Des te vreemder is het dat in willekeurig welk restaurant met willekeurige welke gerechten vaak – en ten onrechte – rucola als vanzelfsprekend wordt geacht. Onbegrijpelijk, want die wat ‘harde’, bittere smaak laat zich wel zeker maar niet makkelijk combineren. Dat maakt overigens de “carpacio met eendeleverkrullen” in Stijl niet minder de moeite waard. Maar wanneer ik deze voortreffelijke carpacio bestel gaat het steevast gepaard met het verzoek om de rucola achterwege te laten.
Dit delen:
Het flensje van Vuur
10 aug
Als je van lekker eten houdt ga je uiteraard op zoek naar plekken waarvan je denkt/hoopt dat die lekkere dingen of mooie ingredienten voor bijzondere recepten verkopen of …. goed kunnen koken. We zijn, al lunchend, in heel veel restaurants, bistro’s, hotels etc. geweest en met in het algemeen wisselend resultaat. Vaak slaat toch de grootste gemene (en met name Nederlandse) deler toe en kan je kiezen uit, uitsmijters, omeletten, sate, carpaccio, doorsnee salades als salade nicoise of salade met geitekaas en een dagsoepje. Soms niet slecht maar meestal geen smaakfestijn. O ja, en dan was ik natuurlijk de bittergarnituur en de vlammetjes vergeten (over deze laatste zal ik nog zeker een blog schrijven).
Op zoek naar nieuw eetavontuur belandden wij een klein jaar geleden in restaurant Vuur (Hilversumsestraatweg 4, Baarn). Het restaurant ligt midden in de bossen, heeft een prachtig terras en is van binnen ook werkelijk doe moeite waard, al was het maar omdat ze een van de mooiste open keukens hebben die ik ooit heb gezien. Op de (overigens tamelijk doorsnee kaart) vonden we de Oosterse flensjes met eend gemaakt in zomerse groente en hoy sin saus direct een verrukking. Simpel, even wokken en knapperig in de mooie flensjes ….
Na vergeefse rondspeuringen op zoek naar een vergelijkbaar flensje (ja, inderdaad waar maakt een mens zich druk om) waren we afgelopen zondag weer bij “Vuur”. De bedrijfsleidster wist ons te vertellen dat het restaurant het groot inkocht maar dat zij het zelf kocht bij de toko “Roeraade”, Naarderstraat 13 in Hilversum. Kijk en daarmee hebben wij binnenkort een queeste.
Eetsnob 
