Archief | smaak RSS feed for this section

Dames Haring (Hilversum): bijzondere formule

22 nov

Wat is het toch moeilijk om een goede lunchgelegenheid te vinden als je eetsnob bent. Meestal ben je veroordeeld tot een tosti, brood met kroket (best lekker overigens), broodje tonijnsalade en een soepje. Bij de iets betere tentjes zijn er dan nog de salades en de luxere broodjes, maar het is toch allemaal erg standaard: Carpaccio, gerookte zalm, club sandwich, salade nicoise of salade met geitenkaas, gewokte kipreepjes en sliptongetjes. Ik word daar niet heel enthousiast van.

In Nederland zijn er eigenlijk ook niet veel echte restaurants open voor de lunch. Meestal zijn het de eetcafe’s en Bistro’s waar je kan lunchen. Nederland heeft geen lunchcultuur. En dat is jammer, heel jammer, want ik wil als ik ergens lunch ook echt iets lekkers. Dat kan natuurlijk wel, maar dan hang je weer direct voor drie gangen, al dan niet met een ster. Ook heerlijk af en toe, maar daar heb ik meestal de tijd niet voor, het is teveel en als je dat regelmatig doet niet verantwoord voor de portemonnee.

Maar daar zijn de Dames Haring. Zomaar in Hilversum. Met een voor mij briljante formule: Amuses for lunch. Je hebt de keuze uit talloze warme en koude gerechten in kleine porties. Allemaal voor 6€ per gerechtje. Top idee! Zo at ik er vorige week een sashimi van tonijn en zalm, gebraden fazant met zachte zuurkool en een stoofpotje van wild met paddestoelen. Toch drie gangen, niet teveel, niet te duur en in een uurtje geregeld. Fijne bediening. Mooie zaak. Aanrader. Je kan er trouwens ook gewoon ’s avonds dineren; zelfde formule. Neem je lekker een of twee gangetjes meer. www.dedamesharing.nl

 

Tags: , , , , , , , ,

Verslaafd aan ei

15 nov

Ik heb het weer gedaan. Zomaar direct uit de koelkast; een hardgekookt ei met zout. Ik ben verzot op ei. Gevuld met zongedroogde tomaatjes en truffel. Of een ordinaire oeuf dur: hardgekookt met mayonaise. Ook eiersalade vind ik heerlijk en er gaat er altijd wel eentje over de salade. Er zijn meer mensen die het hebben. Bij etentjes prikt menigeen stiekem het eitje uit de sla en na een avond doorzakken ’s ochtend een gebakken ei; dat gevoel kent iedereen. Gebakken ei met spek en tomaat, of veel eieren door de Spaanse tortilla. Oh, en deze: sambal goreng telor (zie foto).
Ik had het vroeger al. In mijn studententijd had ik de gewoonte mijn ei te koken in de waterkoker; hoefde ik niet twee trappen naar beneden, waar de keuken was. En eigenlijk vond ik spinazie alleen maar lekker omdat er ei op zat.
Een gekookt ei eet ik het liefst zacht, het gevoel van dat warme eigeel is bijna niet te beschrijven. Daarom houd ik ook zo van een gepocheerd ei. Ik kan het alleen niet; iedere keer zit m’n pannetje vol witte slierten en wordt het eiwit taai. Ook de truc met eerst flink roeren, zodat er een draaikolkje ontstaat, heb ik geprobeerd. En ook met azijn in het water. Allemaal mislukt. Vers ei, minder vers, biologisch of scharrel, helaas. Maar gelukkig: er is nu ook eieren pocheren voor dummies, met filmpje en al op foodtube (al 34.000 keer bekeken, dus ik zal niet de enige mislukkeling zijn). Dat ga ik zeker proberen. Want vorige week stond er een recept in de Gooi- en Eemlander: gepocheerd eitje met glorieuze rode wijnsaus. Komt deze week zeker op tafel. Nu durf ik het.

Tags: , , , , ,

De Oesters van Nam Kee

14 nov

In het noorden van Spanje leerde ik ooit echt oesters eten. Op een fraaie kerstdag ging ik, aan het einde van de ochtend, met een Spaanse vriend wat drinken en tapas eten. Mijn vriend bestelde – uiteraard ongevraagd – oesters (die met Kerst in groten getale op de bar uitgestald staan). 12 stuks was klaarblijkelijk het minimum. Ik heb niets laten blijken en at mijn aandeel aan oesters zonder een spier te vertrekken op. Maar die eerste keer zal ik nooit meer vergeten …

Inmiddels zijn wij fervente liefhebbers van oesters. Velen onder ons schudden met een gezicht vol afschuw ‘nee’ wanneer iemand voorstelt oesters te gaan eten. Dat komt omdat de look en voorgestelde bite van oesters glibberig, snotterig is. Dat we soms onze primaire, lichte walging bij het zien van eten moeten overwinnen is logisch maar de oester is wel een piece de resistance. Dat is jammer omdat de oester een verrukking is om te eten. Waar het naar proeft? Tja, het eenvoudigste antwoord is … naar de zee. En dat is het, echt waar. En nee, je vindt het misschien niet de eerste keer lekker. Oesters moet je leren eten maar dan staat het al snel in de top 10 van je favoriete eten. Neem dat van ons maar aan.

Er bestaan honderden soorten oesters die verschillen in grootte (cijfers 5 tot 0). De groottes tussen 5 en 3 zie je uitgestald in de viswinkel voor directe consumptie. De kleinere oesters (tussen 2 en 0) worden meestal voor het koken gebruikt. Als je dan toch al bang bent voor de bite is een kleine oester uiteraard gemakkelijker te eten. In Nederland zien we meestal twee soorten, de platte (Zeeuwse) oester en de Creuse (bolle of wilde) oester. Deze laatste staat voor 90% van de Nederlandse oesterconsumptie.

Goed, er zijn altijd mensen die we niet kunnen overhalen om mee te genieten van de rauwe oesters. Hen raden we een bezoek aan het Amsterdamse chinese restaurant Nam Kee aan. Hoewel er inmiddels drie restaurants van deze kleine keten zijn is het allemaal begonnen aan de Zeedijk. Het personeel is misschien wat onverschillig en de tafeltjes worden beschenen door TL-licht maar …. vraag om de ‘oesters met zwarte bonensaus’ om iets te proeven wat onvergetelijk lekker is. Omdat de oesters gestoomd zijn hebben ze een stevige, bijna vleesachtige bite. Gecombineerd met de zwarte bonensaus (zwarte bonen, gember, knoflook, lente-uitje, sojasaus) is dit een oester die iedereen gemakkelijk over de streep trekt. Einde oesterpleidooi.

Oesters van Nam Kee met zwarte bonensaus

Tags: , , ,

Vergeten groenten – met recept

11 nov

Aardpeer, pastinaak, knolselderij, schorseneren dat zijn groenten die we ons van naam misschien nog wel herinneren. Maar suikerwortel, kardoen of knolkervel dat wordt al een stuk ingewikkelder. Een ding hebben ze allemaal gemeenschappelijk, het zijn groenten die vaak worden aangeduid als ‘Vergeten groenten’. De afgelopen tien jaar is het aanbod aan groenten steeds groter geworden en bovendien is de route tussen oogst en verkoop in de winkel heel kort geworden. Overigens zijn seizoengroenten wel het lekkerst.

Juist door het verbrede aanbod zijn ook de vergeten groenten weer uit de vergetelheid gehaald. Onze overgroot- en betovergrootouders zouden ons alles kunnen vertellen over deze groenten maar afijn, die kunnen we niet meer raadplegen. Nu zal ik eerlijk zijn, het is niet direct liefde op het eerste gezicht om die oude groenten een nieuwe kans te geven maar we hebben onze naam een paar jaar geleden al eer aan gedaan en voor de culinaire liefhebber bieden ze mooie en vooral lekkere kansen.

Vandaar een simpel maar mooi recept (licht bewerkt) uit het kookboek “Groenten” van Christl Exelmans.

“Gebakken pastinaken met gember” (nu nog te krijgen, zie foto boven)

Ingrediënten – vier personen

500 gram pastinaken (kort houdbaar)
6 eetlepels milde olie
geraspte schil 1 citroen
sap van 1 citroen
2 cm in stukjes gesneden gember
peper en zout
koriander

Oven voorverwarmen op 180 graden
Schrob de pastinaken schoon, schil ze met een dunschiller en snij ze in stukken
Giet de olie in een ovenschaal, samen met het citroensap, de gember en de geraspte citroenschil
Voeg peper en zout toe
Zet de schaal in de oven en laat het drie kwartier garen (niet laten drooggaren, anders iets water toevoegen)
Koriander (garnering) toevoegen
Zeezout (grofkorrelig) naar smaak

O ja, en wie het kookboek weet te bemachtigen, de “Gekarameliseerde Prei” is even gemakkelijk en heerlijk.

Tags: , , , , ,

Briljant: ambachtelijke, culinaire bonbons in je brievenbus

9 nov

Oh, wat zijn ze lekker. En het is weer eens iets anders om cadeau te doen via internet. De bonbons van Henri en Jet. Achter dit briljante idee zit een pittige dame uit Haarlem, die op bestelling verse bonbons voor je maakt; met de hand,op ambachtelijke wijze en ik zou zeggen culinair. Iedere bonbon is met zorg samengesteld uit soms best bijzondere, pure,  ingrediënten. Wat dacht je van de Famke: Pure chocolade, gevuld met witte chocolade en een hint van kardemom. Of de Bianca: Witte praline met een witromige kokosvulling. Grappig, iedere bonbon heeft een voornaam; van Harry tot Pien. Je kunt online een doosje vullen. 10 stuks voor €18,50 en 16 stuks voor €25. Voor dat bedrag komt de postbode ze nog brengen ook. En er hoeft niemand thuis te zijn, want de doosjes kunnen zo door de brievenbus. Het is een speciale, stevige verpakking, speciaal geschikt voor voedingsmiddelen. We hebben het een paar keer gedaan; de bonbons komen heel en vers uit de verpakking.

Wat maakt deze bonbons voor mij nu extra speciaal? Zoals ik al zei ken ik deze dame, heb een paar keer met haar gewerkt. Bij mijn laatste afscheid na een pittige klus gaf ze mij mijn eigen bonbon, die volgens haar veel over mij vertelde: Pure bonbon met een vulling van marsepein, cranberries en een lekker drankje. Zij kent mij!

www.henri-en-jet.nl

 

Tags: , , , ,

← Older Entries
Newer Entries →