Archive by Author

De Look van Percebes

15 aug

Percebes, oftewel – volgens mij merkwaardig vertaald – de eendenmossel, is een curieuze delicatesse die uitsluitend voorkomt aan de kust van Galicie (Noord Spanje). Het is in tegenstelling tot wat de naam doet verwachten geen mossel maar een ‘kreeftachtige’. In Spanje en Portugal wordt percebes als heerlijk maar ook dure lekkernij beschouwd. Rondom de vangst van percebes hangen stoere verhalen. Zogenaamde stekers dalen daadwerkelijk aan touwen de rotsachtige, steile kust van de Atlantische Oceaan af om daar, midden in de woeste branding, deze kreeftachtige los te hakken of te snijden. Vaak zit er dan ook aan een bos percebes nog daadwerkelijk een stuk steen.

Door de jaren heen hebben we regelmatig mensen proberen over te halen om percebes als gerecht te proberen. En hoewel er altijd daredevils zijn bedankten evenzovelen voor de eer. Dat komt niet zozeer omdat de smaak van percebes niet heerlijk zou zijn (vergelijk het maar met oesters) waar je altijd de zee in de smaak terugvindt) maar door het uiterlijk. Duivelspootjes lijken het waar je in knijpt om het kleine poliepje naar buiten te duwen en dat tussen je tanden naar buiten te trekken. Eenmaal een paar percebes gegeten is die lichte weerzin tegen het uiterlijk al snel verdwenen maar lang niet iedereen zet zich daarover heen. Voor diegene die zich over de look heen zet is percebes niet alleen lekker maar ook een grappig ´heldenmaal´.

 

Tags: , , , , ,

Het flensje van Vuur

10 aug

Als je van lekker eten houdt ga je uiteraard op zoek naar plekken waarvan je denkt/hoopt dat die lekkere dingen of mooie ingredienten voor bijzondere recepten verkopen of …. goed kunnen koken. We zijn, al lunchend,  in heel veel restaurants, bistro’s, hotels etc. geweest en met in het algemeen wisselend resultaat. Vaak slaat toch de grootste gemene (en met name Nederlandse) deler toe en kan je kiezen uit, uitsmijters, omeletten, sate, carpaccio, doorsnee salades als salade nicoise of salade met geitekaas en een dagsoepje. Soms niet slecht maar meestal geen smaakfestijn. O ja, en dan was ik natuurlijk de bittergarnituur en de vlammetjes vergeten (over deze laatste zal ik nog zeker een blog schrijven).

Op zoek naar nieuw eetavontuur belandden wij een klein jaar geleden in restaurant Vuur (Hilversumsestraatweg 4, Baarn). Het restaurant ligt midden in de bossen, heeft een prachtig terras en is van binnen ook werkelijk doe moeite waard, al was het maar omdat ze een van de mooiste open keukens hebben die ik ooit heb gezien. Op de (overigens tamelijk doorsnee kaart) vonden we de Oosterse flensjes met eend gemaakt in zomerse groente en hoy sin saus direct een verrukking. Simpel, even wokken en knapperig in de mooie flensjes ….

Na vergeefse rondspeuringen op zoek naar een vergelijkbaar flensje (ja, inderdaad waar maakt een mens zich druk om) waren we afgelopen zondag weer bij “Vuur”. De bedrijfsleidster wist ons te vertellen dat het restaurant het groot inkocht maar dat zij het zelf kocht bij de toko “Roeraade”, Naarderstraat 13 in Hilversum. Kijk en daarmee hebben wij binnenkort een queeste.

Tags: , , ,

Kalfslever met uien van Carluccio

8 aug

Oke, toegegeven, bij ons staan een paar meter kookboeken in de woonkamer (en dat is misschien wat overdreven). Van heel ingewikkeld (Larousse) tot heel simpel (Antonio Carluccio). Die laatste verdient enige uitleg voor wie hem nog niet mocht kennen want zijn kookboeken zijn voor elke eetliefhebber een must in de keuken. Antonio Carlucio (1937, Vietri sul Mare (Salerno) is een geweldige kok die (mits je de ingrediënten kunt vinden wat niet altijd even gemakkelijk is) heel toegankelijk kookt. In zijn laatste boek “Eerlijk Italiaans” heeft hij 50 jaar koken verzameld. Bijzondere recepten die verraderlijk eenvoudig lijken (#kanniettveelzijnreactie) maar die tot heel verfijnd eten leiden.

Zo ging ik aan de slag met het recept “Kalslever met uien” waarvan je zo op het eerste oog niet denkt dat dat erg lekker kan zijn. Maar doordat de uien (heel veel) afgebakken worden met suiker en vervolgens gesmoord in wittewijnazijn is dit recept direct een klassieker. Een zachtzoete smaak die zich heel gemakkelijk laat combineren met de lever. En zo is het met veel van de recepten in dit boek. Ziet er simpel uit maar het genieten zit in de details. Aanrader dus dit kookboek, zeker ook voor mensen die wel lekker en vlot en niet te ingewikkeld willen koken.

Tags: , , , , ,

Salade Riche bij Rustwat in Blaricum

7 aug

Kijk, zo kan een salade dus ook. Niet een berg groen met een eitje, dingetje, datje. Dit was heerlijk! Ik ging lunchen met mijn ouders en gunde hen een mooi plekje in het Gooi. En dat vind je wel bij Rustwat. Volgens Iens een restaurant waar gooise moeders hun kinderen niet in de hand hebben, maar op een doordeweekse tussendemiddag is daar niets van te merken. We hadden niet gereserveerd, beetje dom, maar er was nog een tafeltje. Helaas wel in de volle zon, maar ook met uitzicht over de enorme vijver met waterlelies. Mijn vader is een liefhebber van kroketjes, dus raadde ik hem die van Holtkamp aan (daarover vast nog eens een andere blog; verhaal op zich). Moeder ging aan de carpaccio en ik ging voor de Salade Riche. En die was Riche: kreeft, garnalen, coquilles en eendeleverkrullen. Gewoon helemaal perfect gemaakt. Alleen dat sesamcrackerdingetje was wat vaag en plakkerig, niet opgegeten dus. Glaasje witte wijn erbij en ik ben helemaal gelukkig.

Pastel de Cabracho

7 aug

 We houden van lekker eten; mooie ingrediënten en verrassende, nieuwe smaken. We koken iedere dag uitgebreid en drinken er graag een glas (fles) wijn bij. We kunnen uren lullen over eten en tijdens het eten hebben we het over eten. Sinds kort maken we ook foto’s van wat we opdienen of opgediend krijgen en we geven er graag onze ongezouten mening over. Neem nou de Pastel de Cabracho. Het is een vispaté van de Cabracho, de rode schorpioenvis.

Wij kennen deze alleen van de Noord-Spaanse kust en we bestellen het altijd als het op de kaart staat. Traditioneel wordt deze geserveerd met mayonaise. En heel belangrijk: met kleine vierkante toastjes, waar je er overigens altijd veel te weinig van krijgt.

Een goede Paté de Cabracho heeft een luchtige, bijna mousse-achtige, structuur. Maar vaak is-ie te nat (diepvries?) of is er gelatine gebruikt (afgrijselijk). Maar bij restaurant El Campanu in Llanes is hij perfect. We hebben het zelf nog nooit gemaakt; de vis is in Nederland niet te krijgen. En een vervanger? Wij hebben hem nog niet gevonden. De smaak is pittig en zoet en smaakt heerlijk met een glas Rueda of Albarino, bijvoorbeeld de Martin Codax.

Newer Entries →