Archief | culinair RSS feed for this section

De Oesters van Nam Kee

14 nov

In het noorden van Spanje leerde ik ooit echt oesters eten. Op een fraaie kerstdag ging ik, aan het einde van de ochtend, met een Spaanse vriend wat drinken en tapas eten. Mijn vriend bestelde – uiteraard ongevraagd – oesters (die met Kerst in groten getale op de bar uitgestald staan). 12 stuks was klaarblijkelijk het minimum. Ik heb niets laten blijken en at mijn aandeel aan oesters zonder een spier te vertrekken op. Maar die eerste keer zal ik nooit meer vergeten …

Inmiddels zijn wij fervente liefhebbers van oesters. Velen onder ons schudden met een gezicht vol afschuw ‘nee’ wanneer iemand voorstelt oesters te gaan eten. Dat komt omdat de look en voorgestelde bite van oesters glibberig, snotterig is. Dat we soms onze primaire, lichte walging bij het zien van eten moeten overwinnen is logisch maar de oester is wel een piece de resistance. Dat is jammer omdat de oester een verrukking is om te eten. Waar het naar proeft? Tja, het eenvoudigste antwoord is … naar de zee. En dat is het, echt waar. En nee, je vindt het misschien niet de eerste keer lekker. Oesters moet je leren eten maar dan staat het al snel in de top 10 van je favoriete eten. Neem dat van ons maar aan.

Er bestaan honderden soorten oesters die verschillen in grootte (cijfers 5 tot 0). De groottes tussen 5 en 3 zie je uitgestald in de viswinkel voor directe consumptie. De kleinere oesters (tussen 2 en 0) worden meestal voor het koken gebruikt. Als je dan toch al bang bent voor de bite is een kleine oester uiteraard gemakkelijker te eten. In Nederland zien we meestal twee soorten, de platte (Zeeuwse) oester en de Creuse (bolle of wilde) oester. Deze laatste staat voor 90% van de Nederlandse oesterconsumptie.

Goed, er zijn altijd mensen die we niet kunnen overhalen om mee te genieten van de rauwe oesters. Hen raden we een bezoek aan het Amsterdamse chinese restaurant Nam Kee aan. Hoewel er inmiddels drie restaurants van deze kleine keten zijn is het allemaal begonnen aan de Zeedijk. Het personeel is misschien wat onverschillig en de tafeltjes worden beschenen door TL-licht maar …. vraag om de ‘oesters met zwarte bonensaus’ om iets te proeven wat onvergetelijk lekker is. Omdat de oesters gestoomd zijn hebben ze een stevige, bijna vleesachtige bite. Gecombineerd met de zwarte bonensaus (zwarte bonen, gember, knoflook, lente-uitje, sojasaus) is dit een oester die iedereen gemakkelijk over de streep trekt. Einde oesterpleidooi.

Oesters van Nam Kee met zwarte bonensaus

Tags: , , ,

Vergeten groenten – met recept

11 nov

Aardpeer, pastinaak, knolselderij, schorseneren dat zijn groenten die we ons van naam misschien nog wel herinneren. Maar suikerwortel, kardoen of knolkervel dat wordt al een stuk ingewikkelder. Een ding hebben ze allemaal gemeenschappelijk, het zijn groenten die vaak worden aangeduid als ‘Vergeten groenten’. De afgelopen tien jaar is het aanbod aan groenten steeds groter geworden en bovendien is de route tussen oogst en verkoop in de winkel heel kort geworden. Overigens zijn seizoengroenten wel het lekkerst.

Juist door het verbrede aanbod zijn ook de vergeten groenten weer uit de vergetelheid gehaald. Onze overgroot- en betovergrootouders zouden ons alles kunnen vertellen over deze groenten maar afijn, die kunnen we niet meer raadplegen. Nu zal ik eerlijk zijn, het is niet direct liefde op het eerste gezicht om die oude groenten een nieuwe kans te geven maar we hebben onze naam een paar jaar geleden al eer aan gedaan en voor de culinaire liefhebber bieden ze mooie en vooral lekkere kansen.

Vandaar een simpel maar mooi recept (licht bewerkt) uit het kookboek “Groenten” van Christl Exelmans.

“Gebakken pastinaken met gember” (nu nog te krijgen, zie foto boven)

Ingrediënten – vier personen

500 gram pastinaken (kort houdbaar)
6 eetlepels milde olie
geraspte schil 1 citroen
sap van 1 citroen
2 cm in stukjes gesneden gember
peper en zout
koriander

Oven voorverwarmen op 180 graden
Schrob de pastinaken schoon, schil ze met een dunschiller en snij ze in stukken
Giet de olie in een ovenschaal, samen met het citroensap, de gember en de geraspte citroenschil
Voeg peper en zout toe
Zet de schaal in de oven en laat het drie kwartier garen (niet laten drooggaren, anders iets water toevoegen)
Koriander (garnering) toevoegen
Zeezout (grofkorrelig) naar smaak

O ja, en wie het kookboek weet te bemachtigen, de “Gekarameliseerde Prei” is even gemakkelijk en heerlijk.

Tags: , , , , ,

Briljant: ambachtelijke, culinaire bonbons in je brievenbus

9 nov

Oh, wat zijn ze lekker. En het is weer eens iets anders om cadeau te doen via internet. De bonbons van Henri en Jet. Achter dit briljante idee zit een pittige dame uit Haarlem, die op bestelling verse bonbons voor je maakt; met de hand,op ambachtelijke wijze en ik zou zeggen culinair. Iedere bonbon is met zorg samengesteld uit soms best bijzondere, pure,  ingrediënten. Wat dacht je van de Famke: Pure chocolade, gevuld met witte chocolade en een hint van kardemom. Of de Bianca: Witte praline met een witromige kokosvulling. Grappig, iedere bonbon heeft een voornaam; van Harry tot Pien. Je kunt online een doosje vullen. 10 stuks voor €18,50 en 16 stuks voor €25. Voor dat bedrag komt de postbode ze nog brengen ook. En er hoeft niemand thuis te zijn, want de doosjes kunnen zo door de brievenbus. Het is een speciale, stevige verpakking, speciaal geschikt voor voedingsmiddelen. We hebben het een paar keer gedaan; de bonbons komen heel en vers uit de verpakking.

Wat maakt deze bonbons voor mij nu extra speciaal? Zoals ik al zei ken ik deze dame, heb een paar keer met haar gewerkt. Bij mijn laatste afscheid na een pittige klus gaf ze mij mijn eigen bonbon, die volgens haar veel over mij vertelde: Pure bonbon met een vulling van marsepein, cranberries en een lekker drankje. Zij kent mij!

www.henri-en-jet.nl

 

Tags: , , , ,

Over kaas – de Stiltonkaas

6 nov

Wij zijn echte rasliefhebbers van kazen. Nu zijn we niet direct heel enthousiast over een plakje jonge kaas, een brokkelig stukje oude kaas (hoewel dat ook wel zijn charme heeft) en evenmin over een smeltend stukje brie. Allemaal prima kazen maar zoals in een eerdere blog omschreven is de wereld van kazen een die geen einde kent. Honderden, duizenden kaassoorten en allemaal met een eigen, specifieke smaak. Denk maar aan de buitenlandse reizen of vakantietrips waar bij tijd en wijle gekozen wordt voor een kaasplankje. Is het niet vaak zo dat je geen idee hebt wat daar op tafel aan kazen wordt opgediend? Is het van de koe, de geit of het schaap? In de praktijk betekent eten van kaas gewoon proberen.

Vandaar dat we in de komende tijd met enige regelmaat aandacht besteden aan kaas. In deze blog aan de Stiltonkaas. Niet de traditionele Stiltonkaas (een verrukking op zich voor wie van blauwschimmel kazen houdt) maar de Stiltonkaas die speciaal gemaakt wordt voor de Kerstdagen. De kaas zelf heeft een sterke geur en een mooie warme, romige, zachte smaak. Hij wordt traditioneel gemaakt door kazenmakers in de buurt van het dorpje Stilton, Camebridgehire (een graafschap in het oosten van Engeland). Wat maakt de Stiltonkaas met Kerst nu zo bijzonder? Wel, normaal wordt er een glaasje rode port bij deze kaas gedronken maar een maand (of eerder) voor Kerst wordt een fles port op de kop in de kaas gestoken. Het duurt ongeveer vier weken voordat de port door de kaas in opgenomen. De smaak is vervolgens onbeschrijfelijk lekker. Op bovenstaande foto is de de Stiltonkaas van onze favoriete kaasboer te zien. Hij is wat vroeg begonnen, wij moeten nog twee weken wachten maar dan …. (ook lekker met een ijskoud glaasje witte port). Wij zijn hem ook tegengekomen in de (overigens niet officiële) whisky-variant. De rijpingperiode van de kaas zelf is 18 maanden (!) maar dan heb je ook wat. Een echte aanrader en tussen nu en Kerst verkrijgbaar bij de betere kaaswinkel.

Tags: , , , , , , ,

Drakenfruit: mooiste vrucht ‘ever’ en best lekker

4 nov

Laatst kocht ik bij de Toko in Amsterdam Zuidoost een prachtig iets. Ik wist niet wat het was en de verkoper gaf me een naam die ik niet kon onthouden. Als echte eetsnob ga je ook de uitdaging met het onbekende aan, dus ging ik op onderzoek uit.
Ik twitterde de foto via @eetsnob, maar verder dan 1 reactie ‘ mooie vrucht’ kwam het niet. Er zijn dus meer mensen als ik die nog lang niet alles van eten weten. Dan een zoektocht op internet. Met de term exotisch fruit was ik er na een paar minuten achter. De vrucht heet Pitahaya, ook wel drakenfruit genoemd vanwege de felgekleuderde schubben aan de buitenkant. Het is de vrucht van een cactus.

Maar was moest ik ermee? Zo opeten, iets mee maken? Geen idee. Via het zoeken op recepten kwam ik niet veel verder dan een tropische fruitsalade. En daar lag hij dan op het aanrecht. Het duurde een paar dagen en toen moest ik er toch iets mee. We hadden die avond een vriendin te eten en haar zojuist getrakteerd op fazant met een saus van blauwe bessen (recept). We zijn niet zo van de desserts, maar ineens kwam het in ons op om het drakenfruit te slachten. We waren benieuwd, wisten niet hoe hij er van binnen uitzag. Prachtig dus. Echt wel het mooiste stuk fruit dat ik ooit heb gezien. En dan proeven maar. Beetje flauw. Ik heb hem een beetje ingeprikt en er wat limoensap over gedaan. Was al een stuk beter. Maar voor een volgende keer denk ik: goed koud en lekker laten intrekken met een mengsel van Grappa, limoen en suiker. Misschien zelfs wel even in de vriezer. Afijn, de volgende keer neem ik er weer een of twee mee en ga lekker experimenteren.

 

 

Tags: , , , , , ,

← Older Entries
Newer Entries →