“Door het ontdekken van het koken ontwikkelde de mens in het Stenen Tijdperk zich tot homo sapiens. Koken is de moeder van de filosofie, chemie en de geneeskunde. Koken is poëzie, transformatie, creatie ….” Zo begint de imponerende film “Eden” (2006). Een heerlijke film waarin de kunst van het koken centraal staat maar ook de liefde en de jaloezie.
Gregor, een corpulente, excentrieke chef de cuisine, die een klein, exclusief restaurant runt aan de rand van de stad, is een tovenaar in de keuken. Als hij niet kookt zit hij vaak op een terras waar hij vrouwen bestudeert. Hij wordt daar steevast bediend door Eden die bij toeval proeft van de heerlijkheden die de chefkok maakt in zijn kleine keuken. De gerechten van Gregor brengen Eden in complete vervoering en een innige maar platonische relatie tussen de twee hoofdpersonen is het onvermijdelijke gevolg. Als de jaloerse man van Eden, Xaver, achter de intieme vriendschap komt neemt hij maatregelen en de film krijgt een grimmiger karakter. Clous geven we natuurlijk niet weg maar de film heeft een verrassend einde.
De scenes waarin Gregor kookt zijn van een bijzondere schoonheid en het water loopt je regelmatig door de mond. Passie voor koken, verstilde passie tussen de twee hoofdpersonen. Als je van eten, van koken, van genieten houdt moet je deze film zeker gaan zien. De film van regisseur Michael Hofmann werd bekroond met de publieksprijs op het Filmfestival van Rotterdam. In bovenstaande trailer krijg je een goede indruk over de film die ik graag zou willen aanraden.
De soundtrack is “The Flower Duet” uit de opera “Lakmé” van de componist Leo Delibes. Voor de liefhebbers hieronder te beluisteren.
Kijk, als eetsnob ben je wat gewend. Je komt veel in restaurants en geen menukaart is hetzelfde. Dan heb ik het nog niet over de gerechten die erop staan, maar over wat de kaart zegt over het restaurant. Hele chique met namen en bereidingen waar je niets van begrijpt vind je over het algemeen in de Franse, ietwat ouderwetse restaurants. Geplastificeerde kaarten hebben iets gemeen met toeristen-restaurants. En soms heb je van die hele boekwerken, waarvan je dan al weet dat ze de helft niet hebben. Of een hele kleine kaart waar je niets lekkers tussen vindt. Nee, dan de kaart bij het LLoyd Hotel in Amsterdam.
Leuk, zo’n grappige kaart. Maar je hoeft het toch niet zo letterlijk op te dienen? Je verwacht dan toch iets anders. Maar het smaakte haar, al moest ze nog wel om de boter vragen. Want er stond brood met schapenkaas op de kaart en niet brood met boter en schapenkaas.
Eetsnob 