Archief | smaak RSS feed for this section

Lindenhoff 2 – de kazen

30 okt


Zoals in de eerdere blog geschreven zullen we meerdere blogs wijden aan de Lindenhoff en dus bij deze. In de mand vol met lekkernijen die wij vorige week meenamen van deze bijzondere boerderij zaten ook een drietal kazen, te weten “Crottes de Chevre”, “Ezelspeper” en “Testun al Barolo”. De foto’s van deze kazen staan onderaan deze blog. Maar dat er heel veel en meestal onbekende kazen staan uitgestald bij de Lindenhoff maakt bovenstaande foto duidelijk. Voor iedereen die van kaas houdt is het een paradijs. En de smaken zijn zo onvoorstelbaar uiteenlopend dat je van de ene (smaak)verbazing in de andere valt. Pittig en zacht, verdronken in de sterke drank of kruidig en smeltend op de tong … het is er allemaal. En wat bijzonder is dat je ze allemaal mag proeven. Ook met een glaasje van hun eigen biologische wijnen. Misschien wordt het duidelijker waarom wij toch regelmatig de weg naar deze bijzondere boerderij weten te vinden.

Dan bovengenoemde drie kazen. Mijn favoriet is (maar dat gaat enkel over persoonlijke smaak) “Testun al Barolo”. Deze bijzondere kaas wordt gerijpt in de kelders van Valcasotto (Noord Italië, minimaal 180 dagen en 1000 meter boven zeeniveau) en is gemaakt uit de melk van ‘vrije’ geiten en koeien. De rijping vindt plaats in eiken tonnen waarin de Barolowijn eveneens is gerijpt. Sterke smaak en dus voor krachtige kaasliefhebbers.

Tweede kaas is de “Crottes de Chevre”. Hele kleine, zachte ronde geitenkaasjes die prettig en licht heel goed passen bij een glaasje vooraf. Voor liefhebbers van de bite van geitenkaas (en zeker in combinatie met de buitenkant) is dit direct een favoriet.

Tot slot, de derde kaas, de “Ezelspeper”. Eveneens een geitenkaas maar oud en pittig, in tegenstelling tot de lichte Crottes de Chevre. De kaas is gerijpt in een bad van Vieux Marc Bourgogne (denk aan grappa of cognac)en kenmerkt zich doordat het bestrooid is met bonenkruid. Mooi op zichzelf en minder geschikt als ingrediënt voor andere recepten.

Soigné: subliem eten, maar toch……

27 okt

Eindelijk gingen we naar Soigné in Bussum. De verwachtingen waren hooggespannen
(1 michelinster) en we gingen lekker luxe met de taxi. We hadden het laatste tafeltje kunnen reserveren, dus het was lekker druk. (Dat is het er al snel, want het is er niet groot)

Direct bij binnenkomst werden we hartelijk welkom geheten. Mijn mede-eetsnob gaat meestal direct naar het toilet en daalde de trap af. ‘ Waar gaat u naar toe? ‘ , klonk het vermanend. Sorry hoor, toch heel logisch dat het toilet beneden is? Nee dus, het was gewoon op de begane grond. Een ‘Zoekt u misschien het toilet?’, was subtieler geweest. Het kwam door de toon. We hadden direct het gevoel dat we ons precies aan de regels moesten houden. Maar OK, het aperitief werd snel en vriendelijk geserveerd. Om ons heen zagen we de heerlijkste dingen voorbij komen, we hadden er zin in. En dat werd beloond. Het eten was voortreffelijk. Dit is wat we bestelden: Terrine van kalfsmuis, eendenlever en serranoham, dadels gevuld met champignons en macadamianoten met gelei van rode port.


Gebakken grietfilet met gestoofde ossenstaart, knolselderij, duxelles van portabello, truffel en lichte kalfsjus

 

 


Gebraden kalfshaas op een risotto van kalfswang, krokante kalfszwezerik, cantharellen en een jus van sjalot

 

 

Veel smaak, mooi gepresenteerd, voorafgegaan door een prettige amuse en vergezeld met een rode, op eikenhout gerijpte,  Aaldering (het geheim van Zuid Afrika). Goed gesprek, veel gelachen. Alle ingredienten voor een topavond.

En waarom dan toch dat onbestemde gevoel? Vanmorgen wist ik het: we voelden ons niet écht welkom, ze waren niet blij dat we er waren. De bediening was wat arrogant en erg formeel. We hadden het gevoel dat we ons wel aan de regels moesten houden die volgens hen misschien horen bij een michelinster. Laat het los, was onze gedachte. Je hoeft niet, zodra iemand opstaat om naar het toilet te gaan, zijn servet weer op te vouwen en precies midden op tafel leggen. Je hoeft niet steeds mijn stoel aan te schuiven alsof ik anders in de weg zit. De fles mag wat mij betreft gewoon op tafel. De sfeer mag wat losser. Zodat ik het gevoel heb dat men blij is met mijn komst. Oja. Bij het afrekenen gaf ik het visitekaartje van eetsnob, gewoon, voor de lol. Werd niet gewaardeerd. ” Wat IS DIT?’, werd er gevraagd. Nou gewoon, dat zijn wij en we schrijven over eten. Omdat eten onze passie is. Misschien leuk. De man liep gewoon weg, vroeg niet door, had duidelijk geen interesse. Alweer een gevoel van ‘Sorry hoor’.

Voor het eten komen we misschien nog eens terug, want dat was werkelijk subliem.

Lindenhoff 1

24 okt

Zoals het op de site staat ‘Onder de rook van Amsterdam, over de weg van Abcoude naar Baambrugge, langs prachtige monumentale boerderijen, ligt het oude koets- en tuinhuis, van lusthof Lindenhoff‘. Mooi omschreven (hoewel het gisteren regende dat het goot) en inderdaad ligt de boerderij Lindenhoff op een idyllische plaats midden in het wijdse Hollandse land. We komen er met zekere regelmaat om ons te verlekkeren aan al het moois dat daar te koop wordt aangeboden. Vlees, zuivel in de brede zin van het woord, wild, kaas en groente ligt daar voor je uitgestald. De filosofie van Lindenhoff is dat alles wat zij verkopen zo dicht mogelijk bij de natuur ligt. Groenten dus van de volle grond, dieren krijgen uitsluitend plantaardig eten, kaas is rauwmelks, fruit komt zomers uit de Cavaillon en ’s winters uit Sicillie etc. etc. Die filosofie zorgt ervoor dat een bezoek aan de Lindenhoff altijd onvergetelijk is. Wij zullen er nog een aantal blogs aan wijden de komende tijd omdat er veel over te vertellen valt. Wat namen we gisteren dan onder ander mee? Aardpeer, Morieljes, nashipeer (een kruising tussen appel en peer), fazant (hennetje), meerdere kazen (die we geen van allen ooit eerder hebben gegeten), een biologische witte wijn (pinot gris), kervelknol, eendeborst etc. etc. Feest dus, dicht bij de natuur, dichtbij de aarde en heel erg lekker! En met deze blog hebben we onze geuzennaam weer echt eer aangedaan …

tokoverslaving

21 okt

Zo op het eerste gezicht lijkt dit een gemiddelde groentewinkel. Maar niets is minder waar. Dit is toko Chin Li in de Amsterdamse Poort, middenin de multiculturele samenleving van Amsterdam Zuidoost. Ik heb een jaar in Zuidoost gewerkt en kwam er regelmatig. Dit is geen oosterse toko, of een Turkse of Surinaamse, nee, dit is een multicultitoko. Van Jasmijnolie tot roti, van gedroogde garnalen tot bulgur. Met turkse pepers en kouseband. Vandaag had ik weer een afspraak in de buurt en kon het niet laten. Even rotiplaat halen en verse laos, sereh, kouseband, zwarte bonen, jasmijnrijst, gedroogde garnalen en een granaatappel. Dat wordt nog wat de komende dagen. Want ik weet nog niet wat ik er allemaal mee ga doen. Ik word namelijk nogal hebberig in zo’n toko, dan wil ik alles mee naar huis nemen. Vanavond wordt het in ieder geval roti met kip massala en kouseband. De combi van zwarte bonen en granaatappel moet lekker zijn; heb er alleen nog geen recept van. En de laos en sereh? Wordt vast een heerlijke thaise vissoep.
In culinaire traiteur-winkeltjes word ik ook altijd zo inhalig, maar sla ik nooit zo overdadig in. Je kan er ook minder ‘verloren’ rondlopen; altijd wel iemand die meteen vraagt wat je wilt hebben en dan wil ik direct naar huis. Nee, in deze toko kan ik rustig een half uur snuffelen; niemand die me lastig valt. Wel altijd iemand die me kan uitleggen wat iets is en hoe ik het moet bereiden. Ja, dol op toko’s. En verslaafd.

Oosters genot: de snelle viscurry

17 okt

Wij houden van lekker eten. Meestal betekent dat uitgebreid recepten zoeken, de inkopen doen, voorbereidingen treffen als snijden, marineren etc. Maar soms is die tijd er niet, maar willen we toch lekker eten. Dan zoeken wij het meestal in de oosterse keuken. Dan is er met eenvoudige ingrediënten toch vaak snel iets heerlijks op tafel. Neem de viscurry. Stukje kabeljauw, currypasta, wortel, sperziebonen, kokosmelk, gembersiroop en een beetje limoensap en vissaus. Binnen een kwartier klaar en toch echt lekker. Vaak roosteren we er dan nog wat kokos bij.

En dan is het vaak de vraag: waar eten we dit bij? Rijst, noodles, (naan)brood. Gewone witte rijst vinden we saai en laf. Maar dat kan je makkelijk oplossen: stamp wat cashewnoten fijn, snipper een half pepertje en doe dit samen met een scheutje vissaus door de rijst en laat hem dan droogstomen. Noodles vinden we ook niet alles, vaak wat laf. Onze oplossing daarvoor: goed laten uitlekken en daarna knapperig droogbakken. Ach, en zo kun je heel wat variëren.

Recept voor de viscurry:

voor 2 personen:

200 gram kabeljauw (andere witte vis)
150 gram sperziebonen
3 wortels (julienne)
1 eetlepel currypasta (rood, groen of geel)
150 ml kokosmelk
scheutje vissaus
scheutje gembersiroop
scheutje limoensap

kook de boontjes en de wortel 5 minuten
snijd de kabeljauw in stukken van 2 bij 2 cm en bestuif ze met bloem (anders vallen ze uit elkaar als je roert)
bak de currypasta even aan in de koekepan
kabeljauw erbij en even omscheppen tot de stukjes dichtgeschroeid zijn
kokosmelk erbij, voorzichtig omscheppen zodat de currypasta zich met de kokosmelk mengt
8 a 10 minuten zachtjes laten stoven
boontjes, wortel, vissaus en gembersiroop toevoegen en nog 5 minuten laten stoven.
Kokos roosteren
Als je ervan houdt kan je nog een scheutje limoensap toevoegen. Voor het serveren de geroosterde kokos erover heen strooien. Serveren met rijst, noodles of (naan)brood en eventueel met een frisse komkommersalade

Smakelijk!