We gooien er nog maar eens een recept tegenaan. En niet zomaar een, maar een blijvertje. Soms gaan recepten je enorm vervelen en gaat het je tegenstaan. Deze niet. En ook nog makkelijk te maken. Het recept komt uit de Last Minute Keuken van Donna Hay. Vol prachtige recepten en evenzo prachtige foto’s. We wilden het boek laatst cadeau doen, maar helaas is hij compleet uitverkocht. Zelfs tweedehands via Bol.com niet meer te krijgen. Niemand wil hem natuurlijk wegdoen. En een herdruk? Donna Hay publiceert zoveel nieuwe boeken, dat ze dat denk ik niet meer gaan doen. De nieuwste variant van haar snelle keuken is No Time to Cook. Ook een aanrader.
OK, wat is nu dat favoriete recept? Kip met Balsamico. Naar idee van Donna Hay, we hebben het door de jaren heen wel een beetje aangepast.
Ingrediënten voor 2 personen
4 dikke plakken courgette, in de lengte gesneden
2 kleine biologische kipfilets
3/4 blik gepelde tomaten, uitgelekt en in parten
flinke eetlepel kappertjes
30 ml Balsamicoazijn
eetlepel bruine suiker
basilicumblaadjes voor de garnering
olijfolie
Bereiding
Verwarm de oven voor op 200 C. Snijd de kipfilets in de lengte doormidden. Beetje olijfolie op de bodem van een ovenschaal. Courgetteplakken erop. Daarop de kipfilet. Meng tomaten, azijn, kappertjes en suiker en smeer dit over de kipfilet. bak 20 minuten in de oven. Strooi er basilicumblaadjes en versgemalen zwarte peper over. Serveer met een frisse salade . Eet smakelijk.


Als je jezelf eetsnob noemt, dan word je door anderen ook zo gepercipieerd. Voorheen wisten vrienden en familie ook al dat we van lekker eten houden en aardig kunnen koken, maar nu met die naam heeft het toch een andere lading. We merken toch dat velen zich verontschuldigen voor hun kookkunst en restaurant-keuzes : ” Het zal wel niet jullie standaard zijn”, of “we hopen maar dat het lekker is”. Alsof we alleen nog pasta met truffel eten met gouden bestek. Lekker hoeft niet altijd ingewikkeld of duur te zijn. Maar ja, een snob is een snob.
Kijk, als eetsnob ben je wat gewend. Je komt veel in restaurants en geen menukaart is hetzelfde. Dan heb ik het nog niet over de gerechten die erop staan, maar over wat de kaart zegt over het restaurant. Hele chique met namen en bereidingen waar je niets van begrijpt vind je over het algemeen in de Franse, ietwat ouderwetse restaurants. Geplastificeerde kaarten hebben iets gemeen met toeristen-restaurants. En soms heb je van die hele boekwerken, waarvan je dan al weet dat ze de helft niet hebben. Of een hele kleine kaart waar je niets lekkers tussen vindt. Nee, dan de kaart bij het LLoyd Hotel in Amsterdam.
Leuk, zo’n grappige kaart. Maar je hoeft het toch niet zo letterlijk op te dienen? Je verwacht dan toch iets anders. Maar het smaakte haar, al moest ze nog wel om de boter vragen. Want er stond brood met schapenkaas op de kaart en niet brood met boter en schapenkaas.