Archief | restaurant RSS feed for this section

Steak tartaar bij restaurant Vincent

29 mei

We hebben al eerder over de wereldse en zo gastvrije stad Brussel geblogd en onlangs waren we er weer. Daarover in een andere blog meer want voor het uitstekende restaurant Royal Brasserie Brussels is aparte aandacht op zijn plaats. Maar weer stelden we onze terugreis uit om ’s middags nog even te gaan lunchen bij restaurant Vincent. Dat is en blijft een belevenis met schortdragende obers die midden in het restaurant kleinere gerechte maken of opmaken. De betegelde muren met hun indrukwekkende afbeeldingen temidden van oude prijslijsten aan de muren maakten alleen al de omgeving het meer dan waard en we keerden dan ook terug op onze schreden.

Ik nam dit keer de ‘Steak Tartaar’ (zie bovenstaande foto) en die wil ik jullie niet onthouden. Misschien dat niet iedereen zich zo snel aan deze stevige portie rauwe, gehakte biefstuk zal wagen maar het is toch een echte aanrader. Mooi scherp van smaak en in tegenstelling tot wat je misschien zou denken gaat het gerecht je niet tegenstaan. In tegendeel, het is heerlijk.

Hier vind je een filmpje waarin chef Rudolf Bos van restaurant Flo laat zien wat de klassieke Franse methode is om de steak tartaar de maken. Hij gebruikt overigens de jodenhaas als vlees en dat is inderdaad wel het lekkerste vlees dat je voor dit gerecht kan gebruiken.

Restaurant Vincent

Tags: , , ,

Het roer om – Tom Kellerhuis deel 2

11 mei

Eerder schreef ik al kort over Tom Kellerhuis, de voormalige chef Kunst en Cultuur van het tijdschrift HP/De Tijd. Kellerhuis publiceerde een jaar geleden het boek “Het Roer Om” waarin hij beschrijft hoe hij zijn leven radicaal omgooide en naar het ROC ging om kok te worden. Hij schrijft (wat misschien ook wel te verwachten was) met een makkelijke pen en hoewel de weg om kok te worden zwaar en ontgoogelend is blijft het prettig leesvoer. Het fascinerende van het boek is dat er een wereld open gaat over wat er allemaal komt kijken bij het bereiden van de diners in de betere restaurants. Zeker waar het gaat om restaurants met 1 of meerdere sterren. Maar wat mij betreft het meest fascinerend is dat er een enorm verschil bestaat tussen het koken van een dis voor je vrienden of je gasten en het met twintig, dertig of soms veertig mensen samenwerken aan x aantal couverts waarbij iedereen zijn eigen kleine taak heeft. Dat bleek zijn nieuwe wereld te zijn. Denk daarbij echt aan (dag)taken als 1) aardappels schillen, 2) groeten snijden, 3) uien snipperen 4) heel veel opruimen en schoonmaken 5) coquilles en sardines schoonmaken, 6) vis ontschubben sn strippen of reeruggen in stukken hakken etc. Dag in dag uit, vaak zes dagen in de week en 10 tot 14 uur per dag. Goed verhaal en voor iedereen die gefascineerd is door alles wat zich achter de culinaire schermen afspeelt een boek om te lezen. Maar omdat wij nu eenmaal altijd bezig zijn met eten, smaak, koken, genieten etc. staat deze carrière wel haaks op hoe wij bezig zijn. Niet zozeer om de lange weg die je moet afleggen om kok te worden maar om het gegeven dat het zo bitter weinig romantiek kent. Het lijkt erop dat je eerder het uithoudingsvermogen moeten hebben van iemand die aan de triathlon deelneemt of het karakter van mensen die ieder jaar smachten naar een Elfstedentocht. Kok of chefkok zijn volgens Carluccio zeer verschillend. De chefkok volgt een opleiding en kan daarna vakbekwaam koken en de kok …. tja …. de kok kookt :-). Tot slot nog een video met chefkok Hans Haas van het restaurant Tantris (München) waar Kellerhuis drie maanden stage liep. Een ploeg van 15 man in de keuken (twee Michelin sterren).

Tags:

Heston Blumenthal – Peking Eend –

1 mei

The Perfect Kitchen is een fascinerend gastronomisch programma van de BBC waarin de topkok Heston Blumenthal op ongewone, wetenschappelijke manier gerechten onderzoekt, analyseert en perfectioneert. Het programma gaat over culinaire alchemie en moleculaire gastronomie. Heston is niet zo maar een kok maar de eigenaar van The Fat Duck, in het dorpje Bray in Berkshire. The Fat Duck werd door het blad Restaurant in 2005 uitgeroepen als het beste restaurant ter wereld en heeft op dit moment drie Michelin sterren. Kijk zelf naar Blumenthals zoektocht (in 3 YouTube delen) hoe je de ideale peking eend maakt. Het is fascinerend!

Tags: , , , , , , , , , ,

City Trip Valencia – paella

26 feb

Opnieuw waren we de afgelopen week richting Spanje vertrokken voor de volgende citytrip. Ditmaal naar Valencia, hoewel de tweede metropool van Spanje, is het eigenlijk een stad die niet vanzelfsprekend bij je opkomt om aan te doen. Valencia is een prachtige stad die het bezoeken zeker waard is. Juist door het relatief kleine aantal toeristen is het een vriendelijke, bijna provinciale, stad waar je je welkom waant. Met rond de 320 dagen per jaar zon en een gemiddelde temperatuur van 18,5 graden stap je met veel plezier het vliegtuig uit in het vooruitzicht van barretjes, terassen, pittoreske straatjes … en uiteraard eten in uiteenlopende restaurantjes. Want die zijn er in overvloed.

Wat lang niet iedereen weet is dat de wereldberoemde Spaanse paella van oorsprong een echt Valenciaans recept is. De paella stamt uit een ver verleden en is eigenlijk gebaseerd op een grote ronde platte pan waarin rijst en wat er maar voorhanden was werd klaargemaakt. Paella was in feite het eenpansgerecht van de rijstboeren die boven houtvuur werd bereid. Een gerecht dat letterlijk (en meestal met de lepel) gezamenlijk werd gegeten. Door het bereiden boven houtvuur heeft de originele paella in het midden een dunne korst waar door de liefhebbers om ‘gevochten’ werd (en wordt). In Valencia spreken ze overigens niet vaak over paella maar vindt je meestal ‘arroz’ (rijst) op de menukaart. Op de foto hierboven zie je Arroz a Banda (paella met uitsluitend vis, schaal- en schelpdieren). Overheerlijk en gegeten in het sfeervolle, echt Spaanse restaurant, Casa Roberto. Verder zijn er de Paella de Verduras (groente), Paella Mixta (vlees, vis, groente etc.), Arroz Negra (letterlijk zwarte rijst) die gemengd wordt met de inkt van de inktvis (heerlijk!) etc. Er bestaan eindeloos veel varianten paella en smaken zijn dan ook tamelijk uiteenlopend.

Een andere paella die we hebben uitgeprobeerd was de Paella Bogavante (paella met een soort zeekreeft, met name ook voor de bouillon gebruikt) in het sfeervolle restaurant Ness. Zie de foto hieronder. Heel anders opgediend en buitengewoon smakelijk. Overigens een aanrader, dit moderne maar sfeervolle restaurant.

Tot slot, en al eerder over geblogd, natuurlijk – en niet alleen in Valencia – zijn er ook veel plekken waarop je direct paella kan eten maar dan is het of ’s morgen al gemaakt of krijg je diepvries (meestal) paella uit de magnetron. Als je echte paella wilt eten moet je van te voren reserveren of ongeveer een uur wachten. Hoewel het gerecht zelf in een half uur te maken is moet de rijst nog een half uur staan.  Voor de liefhebber, que aproveche!

Tags: , , , , , , ,

Bizarre menukaart bij LLoyd Hotel Amsterdam

4 feb

Kijk, als eetsnob ben je wat gewend. Je komt veel in restaurants en geen menukaart is hetzelfde. Dan heb ik het nog niet over de gerechten die erop staan, maar over wat de kaart zegt over het restaurant. Hele chique met namen en bereidingen waar je niets van begrijpt vind je over het algemeen in de Franse, ietwat ouderwetse restaurants. Geplastificeerde kaarten hebben iets gemeen met toeristen-restaurants. En soms heb je van die hele boekwerken, waarvan je dan al weet dat ze de helft niet hebben.  Of een hele kleine kaart waar je niets lekkers tussen vindt. Nee, dan de kaart bij het LLoyd Hotel in Amsterdam.

Ik ging er lunchen met zakelijk, prettig gezelschap. Ik wist dat de keuken niet hoogdravend is, maar het was om de hoek en je kan er parkeren. Hele bizarre kaart. Er staan oesters op, maar het is niet duidelijk welke. Zeeuwse, Franse, grote, kleine? Nee, alleen gewone en dure oesters. Moest er wel om lachen, maar het deed me geen oesters bestellen. Dan moet je dat weer navragen. Er is ook een hele afdeling beleg. En je kiest dan voor wit of bruin brood. Mijn gezelschap ging voor schapenkaas met bruin brood. En wat krijgt ze?

Leuk, zo’n grappige kaart. Maar je hoeft het toch niet zo letterlijk op te dienen? Je verwacht dan toch iets anders. Maar het smaakte haar, al moest ze nog wel om de boter vragen. Want er stond brood met schapenkaas op de kaart en niet brood met boter en schapenkaas.

Tags: , , ,

← Older Entries
Newer Entries →