Tag Archives: restaurant

De Chinese lunch: Dim Sum in Brussel

1 Dec

Een eetsnob wil eigenlijk geen brood als lunch, die wil gewoon lekker eten. En dat kan bij de echte Chinese restaurants. Waar de meeste mensen zich dan toch tegoed doen aan bami en nasi met vlees, vis of garnalen, gaan wij meestal voor de Dim Sum. Dat zijn lekkere kleine gestoomde of gefrituurde gerechtjes. Als je de dim sum menukaart niet gewend bent is het best ingewikkeld. Zeker in Brussel, waar de chinese menukaart vertaald is in het Frans. Maar Ok, de ‘sieuw mai’ zijn de gestoomde hapjes, je herkent ze aan een wit glazig deeg of het brooddeeg wat wij wel kennen van de Bapao. Ze worden ook wel dumplings genoemd of, volgens de Franse vertaling, ravioli. Ze zijn gevuld met garnaal, chinese paddestoel, varkensvlees, rundvlees, kip of combinaties daarvan. Daarnaast heb je nog de gefrituurde varianten; garnalen in een deegje, kleine loempiaatjes of kippepootjes. Vergis je niet met deze laatste; je krijgt daadwerkelijk de pootjes; de tenen dus! Dan zijn er nog de gestoomde pannekoekjes met diverse vullingen van kip tot zwarte bonen.

Je krijgt er een rode saus bij en soja en olie met rode peper. Die is zo heet, dat je echt moet uitkijken. Maar wel heerlijk. Bestel er een potje Chinese thee bij en je luncht verrukkelijk.
Dat deden we dus ook in Brussel, bij ChaoChow City. Het ligt aan de Anspachlaan op nummer 89. Om de hoek van de Oosterse buurt, waar het wemelt van de winkeltjes met oosterse specialiteiten en snuisterijen. De ingang oogt wat vreemd. Aan het begin is er links en rechts een fastfood restaurant voor de snelle bami. Als je even doorloopt kom je in een typisch echt Chinees restaurant. Niet zoals we ze in Nederland kennen met vijvers, bamboe schilderijen, rode muren en muziek van James Last. Maar een grote, beetje kille ruimte met grote tafels met Chinees porselein. Je herkent ze aan de TL-verlichting en grote groepen Chinezen. Dat is voor ons het teken dat het goed moet zijn. En dat was het. Met als klap op de vuurpijl de flensjes met Pekingeend en Hoisin. Moet je gewoon eens doen.

Citytrip Brussel (1) – Restaurant Vincent

28 Nov


Het was weer de hoogste tijd voor een citytrip (eind december gaan we naar Gijon, Noord Spanje) en uiteraard vlogen er vooraf en ter plekke de nodige ideeën over tafel waar we naar toe zouden gaan, wat we zouden eten en waarover we konden bloggen. Ons doel: Brussel, een geweldige stad waar we al vaker zijn geweest maar dat was in de pre-eetsnob-fase. 2.0 als we zijn vroegen we zaterdagochtend op Twitter wie een tip voor ons had wat wij zeker niet mochten missen. Met dank aan @Lucas5915 kwamen we daardoor vanmiddag terecht bij restaurant “Vincent” voor de lunch. Er volgen natuurlijk meer blogposts over Brussel maar deze ligt nog vers in het geheugen en is een aanrader voor iedereen die van mooi en eerlijk eten houdt in een bijzondere, authentieke omgeving (zie foto).

Restaurant Vincent bevindt zich in het hartje van Brussel en wat bij het openen van de buitendeur direct duidelijk wordt is dat je binnenkomt door de keuken! Geweldig om midden tussen negen mensen te staan die hard bezig zijn met de voorbereidingen om de bezoekers van het restaurant te voorzien van voortreffelijk eten. Het tweede dat direct opviel is de bijzondere inrichting. De muren zijn voorzien van ouderwetse, sfeervolle tegelfresco’s die, samen met het hoge plafond en de met wit linnen uitgeruste tafeltjes, een gevoel geven van ‘in een fraaie taveerne’ te zijn beland, waar – in je verbeelding – menig kunstenaar gegeten moet hebben.

Het restaurant stamt uit 1905 en de geschiedenis ademt dan ook uit alle poriën van het etablissement. We zaten prettig in een hoek waar je de omgeving goed kan observeren en – dat staat weer als een paal boven water – de Belgen weten wat lunchen is en zeker op de zondagmiddag. Zou het niet prettig zijn wanneer wij in Nederland ook een lunchcultuur zouden hebben waar het ‘avondmenu’ ook ’s middags zou gelden?

De keuken is klassiek en voor zowel de culinaire kenner als voor een verdwaalde tourist meer dan prima. Specialiteit is de dubbele côte à l’os (ribstuk, twee personen). Daar moet je een half uurtje op wachten maar is dan ook het wachten waard. Of probeer de huisgezuurde haring, een feest. Kortom, een aanrader van niveau! Tot slot, maar daar gaan we een aparte blog aan wijden, als je een hotel in Brussel zoekt, boek dan bij Hotel Metropole, niet zozeer om het hotel (ook indrukwekkend) maar om de inpandige brasserie die (inclusief terras met verwarming) een andere, bijzondere plek is in Brussel.

Filets de hareng garnis

Double côte à l'os 1er choix

Dames Haring (Hilversum): bijzondere formule

22 Nov

Wat is het toch moeilijk om een goede lunchgelegenheid te vinden als je eetsnob bent. Meestal ben je veroordeeld tot een tosti, brood met kroket (best lekker overigens), broodje tonijnsalade en een soepje. Bij de iets betere tentjes zijn er dan nog de salades en de luxere broodjes, maar het is toch allemaal erg standaard: Carpaccio, gerookte zalm, club sandwich, salade nicoise of salade met geitenkaas, gewokte kipreepjes en sliptongetjes. Ik word daar niet heel enthousiast van.

In Nederland zijn er eigenlijk ook niet veel echte restaurants open voor de lunch. Meestal zijn het de eetcafe’s en Bistro’s waar je kan lunchen. Nederland heeft geen lunchcultuur. En dat is jammer, heel jammer, want ik wil als ik ergens lunch ook echt iets lekkers. Dat kan natuurlijk wel, maar dan hang je weer direct voor drie gangen, al dan niet met een ster. Ook heerlijk af en toe, maar daar heb ik meestal de tijd niet voor, het is teveel en als je dat regelmatig doet niet verantwoord voor de portemonnee.

Maar daar zijn de Dames Haring. Zomaar in Hilversum. Met een voor mij briljante formule: Amuses for lunch. Je hebt de keuze uit talloze warme en koude gerechten in kleine porties. Allemaal voor 6€ per gerechtje. Top idee! Zo at ik er vorige week een sashimi van tonijn en zalm, gebraden fazant met zachte zuurkool en een stoofpotje van wild met paddestoelen. Toch drie gangen, niet teveel, niet te duur en in een uurtje geregeld. Fijne bediening. Mooie zaak. Aanrader. Je kan er trouwens ook gewoon ’s avonds dineren; zelfde formule. Neem je lekker een of twee gangetjes meer. www.dedamesharing.nl

 

Soigné: subliem eten, maar toch……

27 Okt

Eindelijk gingen we naar Soigné in Bussum. De verwachtingen waren hooggespannen
(1 michelinster) en we gingen lekker luxe met de taxi. We hadden het laatste tafeltje kunnen reserveren, dus het was lekker druk. (Dat is het er al snel, want het is er niet groot)

Direct bij binnenkomst werden we hartelijk welkom geheten. Mijn mede-eetsnob gaat meestal direct naar het toilet en daalde de trap af. ‘ Waar gaat u naar toe? ‘ , klonk het vermanend. Sorry hoor, toch heel logisch dat het toilet beneden is? Nee dus, het was gewoon op de begane grond. Een ‘Zoekt u misschien het toilet?’, was subtieler geweest. Het kwam door de toon. We hadden direct het gevoel dat we ons precies aan de regels moesten houden. Maar OK, het aperitief werd snel en vriendelijk geserveerd. Om ons heen zagen we de heerlijkste dingen voorbij komen, we hadden er zin in. En dat werd beloond. Het eten was voortreffelijk. Dit is wat we bestelden: Terrine van kalfsmuis, eendenlever en serranoham, dadels gevuld met champignons en macadamianoten met gelei van rode port.


Gebakken grietfilet met gestoofde ossenstaart, knolselderij, duxelles van portabello, truffel en lichte kalfsjus

 

 


Gebraden kalfshaas op een risotto van kalfswang, krokante kalfszwezerik, cantharellen en een jus van sjalot

 

 

Veel smaak, mooi gepresenteerd, voorafgegaan door een prettige amuse en vergezeld met een rode, op eikenhout gerijpte,  Aaldering (het geheim van Zuid Afrika). Goed gesprek, veel gelachen. Alle ingredienten voor een topavond.

En waarom dan toch dat onbestemde gevoel? Vanmorgen wist ik het: we voelden ons niet écht welkom, ze waren niet blij dat we er waren. De bediening was wat arrogant en erg formeel. We hadden het gevoel dat we ons wel aan de regels moesten houden die volgens hen misschien horen bij een michelinster. Laat het los, was onze gedachte. Je hoeft niet, zodra iemand opstaat om naar het toilet te gaan, zijn servet weer op te vouwen en precies midden op tafel leggen. Je hoeft niet steeds mijn stoel aan te schuiven alsof ik anders in de weg zit. De fles mag wat mij betreft gewoon op tafel. De sfeer mag wat losser. Zodat ik het gevoel heb dat men blij is met mijn komst. Oja. Bij het afrekenen gaf ik het visitekaartje van eetsnob, gewoon, voor de lol. Werd niet gewaardeerd. ” Wat IS DIT?’, werd er gevraagd. Nou gewoon, dat zijn wij en we schrijven over eten. Omdat eten onze passie is. Misschien leuk. De man liep gewoon weg, vroeg niet door, had duidelijk geen interesse. Alweer een gevoel van ‘Sorry hoor’.

Voor het eten komen we misschien nog eens terug, want dat was werkelijk subliem.

Gastvrijheid in Brugge

2 Okt

Een belangrijk onderdeel van het genieten van eten is de omgeving. Natuurlijk gaat dat vaak over mensen waarmee je eet en praat maar even zo vaak gaat het over de bediening. Ster of zonder ster, restaurants die dat niet begrijpen slaan vaak de plank mis.

We reizen vaak en het is niet verbazingwekkend dat wij graag onze hobby (eten, koken, smaak) daarmee combineren. Gisteren waren wij in Brugge (prachtig en een absolute aanrader) en hoewel de regen met bakken uit de lucht viel zochten wij in het donker naar een van de restaurants die we van tevoren hadden uitgezocht. Tweemaal vol en een maal dicht zochten wij als verzopen katten ons heil in “De Manegerie” (www.demangerie.com). Interieur was weliswaar modern maar weinig sfeervol. We hadden een van de laatste plaatsjes en zaten aan een tafel net naast het doorgeefluik van de kok. De ontvangst was niet vriendelijk. Of er voor kinderen (onze dochter was mee) een aparte kaart was …? Zeer zeker niet. Maar ‘alle kinderen houden van ravioli’ vertelde het meisje dat ons bediende. Nog maar nauwelijks had zij haar hielen gelicht of de kok
boog zich door het doorgeefluik naar ons toe en fluisterde dat hij wel wat lekkers voor onze dochter wilde maken. Kort duurde ons overleg en bovenstaande foto was het resultaat: een mooie tongschar met een klein beetje tomatensaus en kort gebakken aardappeltjes. Onze dochter vond het heerlijk. En wij? De kok was niet alleen aardig maar bleek ook geweldig goed te kunnen koken. De onderstaande foto’s laten twee mooie entrees zien van tartaar en Schotse zalm.

De Mangerie is dus zeker een aanrader maar vergeet de bediening en het interieur. Soms is dat niet erg … wel eens gaan eten bij Nam Kee op de Nieuwmarkt in Amsterdam? Doen!

De terreur van Rucola

23 Aug

Eerlijk gezegd krijg ik meer en meer plezier in onze eetsnobblog. Er zijn zoveel onderwerpen, zoveel eindeloze recepten, lekkernijen, verhalen, gebeurtenisssen etc. die smeken om verteld te worden. De naam van onze blog (bedacht of veroorzaakt door Erwin Blom, @erwblo) is voor ons een geuzennaam geworden. Een vrijbrief om ongeconditioneerd en zonder enig belang over ons dagelijks genoegen te schrijven.

In een eerdere blogpost hebben we over het restaurant “Vuur” geschreven. Geen bijzondere kaart maar wel iets bijzonders, “Het flensje van Vuur”. Voortreffelijk. Al jaren komen wij, met enige regelmaat, in de brasserie “Stijl” in Laren (Brasserie Stijl, Naarderstraat 46, www.brasseriestijl.nl). Prachtige en zeer sfeervolle plek, groot en mooi terras, ruime parkeergelegenheid. Kortom, ideaal, maar de kaart …. die is gewoon, heel gewoon. Met voor mij 1 uitzondering, de carpacio met eendeleverkrullen. Daar rij ik dan toch maar weer voor om.Is hij goed gemaakt? Nou niet echt, want heel veel verkeerd kan je er niet aan doen. Inkoop goed, recept ook goed. Dat wil zeggen, waar ik nu werkelijk de pest aan heb is de terreur van rucola. In beginsel wellicht een prettige sla-soort maar in essentie bitter. En juist die uitgesproken smaak maakt dat het moeilijk combineerbaar blijkt. Des te vreemder is het dat in willekeurig welk restaurant met willekeurige welke gerechten vaak – en ten onrechte – rucola als vanzelfsprekend wordt geacht. Onbegrijpelijk, want die wat ‘harde’, bittere smaak laat zich wel zeker maar niet makkelijk combineren. Dat maakt overigens de “carpacio met eendeleverkrullen” in Stijl niet minder de moeite waard. Maar wanneer ik deze voortreffelijke carpacio bestel gaat het steevast gepaard met het verzoek om de rucola achterwege te laten.

Het flensje van Vuur

10 Aug

Als je van lekker eten houdt ga je uiteraard op zoek naar plekken waarvan je denkt/hoopt dat die lekkere dingen of mooie ingredienten voor bijzondere recepten verkopen of …. goed kunnen koken. We zijn, al lunchend,  in heel veel restaurants, bistro’s, hotels etc. geweest en met in het algemeen wisselend resultaat. Vaak slaat toch de grootste gemene (en met name Nederlandse) deler toe en kan je kiezen uit, uitsmijters, omeletten, sate, carpaccio, doorsnee salades als salade nicoise of salade met geitekaas en een dagsoepje. Soms niet slecht maar meestal geen smaakfestijn. O ja, en dan was ik natuurlijk de bittergarnituur en de vlammetjes vergeten (over deze laatste zal ik nog zeker een blog schrijven).

Op zoek naar nieuw eetavontuur belandden wij een klein jaar geleden in restaurant Vuur (Hilversumsestraatweg 4, Baarn). Het restaurant ligt midden in de bossen, heeft een prachtig terras en is van binnen ook werkelijk doe moeite waard, al was het maar omdat ze een van de mooiste open keukens hebben die ik ooit heb gezien. Op de (overigens tamelijk doorsnee kaart) vonden we de Oosterse flensjes met eend gemaakt in zomerse groente en hoy sin saus direct een verrukking. Simpel, even wokken en knapperig in de mooie flensjes ….

Na vergeefse rondspeuringen op zoek naar een vergelijkbaar flensje (ja, inderdaad waar maakt een mens zich druk om) waren we afgelopen zondag weer bij “Vuur”. De bedrijfsleidster wist ons te vertellen dat het restaurant het groot inkocht maar dat zij het zelf kocht bij de toko “Roeraade”, Naarderstraat 13 in Hilversum. Kijk en daarmee hebben wij binnenkort een queeste.

%d bloggers liken dit: