Prettig kaasje van rauwe geitenmelk. Hij wordt gemaakt in Frankrijk in de streek de Tarn. De vorm komt van de doek waarin hij wordt gewrongen. Als je hem heel jong koopt, is het zo’n echte uitloopkaas. Deze hebben we iets langer laten liggen en dan wordt hij lekker pittig, nootachtig en korrelig. Heel goed te combineren met een paar stukjes verse gebakken peer met zwarte peper. Lekker met een glas Pinot Gris.
Gespot bij de kaasspecialist in Huizen
Soms heb je geen tijd om uitgebreid te lunchen, maar wil je wel echt iets lekkers. Dat kan bij Soep en Zo in Amsterdam (Spiegelstraat en Jodenbreestraat). Ze bestaan al meer dan 10 jaar en het succes is bewezen. Ik dacht dat ik soep kon koken, maar dit slaat alles.
Dit staat op hun website: “De kaart is geen dag hetzelfde. Elke dag staan er minstens acht verschillende soepen op het menu. Alle soepen worden vers bereid en minstens de helft is vegetarisch. Ook salades en broodjes worden ter plekke gemaakt. Toch hoef je nooit lang te wachten. Onze crew is snel en vriendelijk”. Daar is geen woord van gelogen.
Ik nam laatst de Afrikaanse linzensoep met lamsvlees. En ook de Indiaase Dahl heb ik al eens geprobeerd. Je kunt kiezen uit klein, medium of groot. De prijzen variëren tussen €3,15 voor een kleine soep en €6,45 voor een grote. De salades zijn overigens ook super en je krijgt er altijd lekker vers brood bij. Je kunt daar eten of meenemen. Servet en bestek krijg je er dan bij. Goed concept, maar vooral heel erg lekker (ook ’s avonds). www.soupenzo.nl
Nog steeds is de lunchcultuur in Nederland wat ons betreft onderontwikkeld. Waar kun je nou echt lekker lunchen zonder dat je overgeleverd bent aan soep en een broodje. OK, het gaat steeds beter. Neem nou dit adresje: het Lagerhuys in Muiderberg. Ja, er staan ook sandwiches op de lunchkaart, maar je kunt er ook kiezen uit de dinerkaart en er is een wisselend twee of drie gangen lunchmenu. Chapeau! En nog lekker ook. Wij bestelden de Steak Tartare (wel al aangemaakt, maar goed op smaak), een salade met geroosterde Ribeye, een salade met vis van de dag (zeebaars) en een tosti ham-kaas, gemaakt van vers maisbrood met heerlijke verse ham en mooie zachte kaas. Een tosti op stand dus. Je zit er ook nog eens heerlijk. Mooie zaak, goed zicht op de keuken en vriendelijke bediening. We komen zeker terug.
Wat hebben o.a.. sojasaus, balsamico, tomaten, gedroogde worst, vissaus, porcini en trassie met elkaar gemeen? Ze zitten allemaal bomvol met het geheimzinnige umami.
Umami betekent in het Japans hartig of vlezig. Umami is naast zout, zuur, zoet en bitter de 5e basissmaak. Het typische van umami is dat het van zichzelf smaakloos is; proef maar eens een mespuntje vetsin! In combinatie met andere smaken zorgt het voor diepte, voor contour, voor versterking. Umami doet met eten wat lak doet met hout. Het haalt de kleur naar boven.
Synthetisch umami (MSG mononatriumglutamaat of E621) wordt dan ook veel gebruikt door de voedingsindustrie in soepen, sauzen en kant-en-kale maaltijden. In Amerika is al jaren een felle discussie gaande over MSG als veroorzaker van o.a. hoofdpijn, astma, hartklacht en autisme! Wetenschappelijk bewijs is nog nooit gevonden overigens.
Umami is in natuurlijke vorm zo overdadig aanwezig dat je echt niet naar de vetsin-pot hoeft te grijpen. Vlees, ingekookte bouillons, erwten, tomaten, aardappelen… allemaal vol natuurlijk glutamaat. Wat hoge concentraties umami oplevert is het proces van fermenteren, gisten en drogen van etenswaar. Vandaar dat de Spaanse pata negra ham zo onweerstaanbaar is. In de Aziatische keuken hebben ze het goed begrepen: de meeste gerechten daar kunnen niet zonder Thaise vissaus, gefermenteerde zwarte bonen, sojasaus of trassi. Maar ook dichter bij huis: denk aan de Italiaanse keuken met tomatenpuree, zwarte olijven, balsamico, gedroogd eekhoorntjesbrood en Parmigiano Reggiano! Allemaal umami-bommetjes! Tip: begin de eerstvolgende tomatensaus eens met het fruiten van een gezouten anjovis in de olijfolie. Van de vis(smaak) blijft niets over maar volle smaak blijft.
Dus mocht het eten eens wat flauw of laf zijn, dan is de kans groot dat er te weinig umami in zit. Voor dat soort gevallen is er een mooie natuurlijke kant en klare umami-pasta van Laura Santtini. Te koop in het beter Engelse warenhuis of te bestellen via www.waitrose.com. Geen chemische vetsin meer nodig.
Er is ook een boek over Umami
Met dank aan gastblogger Bart Nelissen
We schrijven niet vaak over restaurants, misschien omdat er al voldoende sites zijn die daar uitstekend over informeren. Hoewel een Rotterdamse, Utrechtse of Haagse variant op Johannes van Dam geweldig zou zijn.
Over het Haagse Mochi moeten we gewoonweg schrijven omdat het een van de weinige restaurants is waar de chef begrijpt dat vegetarisch eten niet ‘de kunst van het weglaten’ is (oftewel alles weghalen wat een vegetariër niet mag eten). Dat geldt overigens ook voor mensen met een allergie. Toen wij er aten (bij toeval) werd er voor onze derde tafelgast (geen vlees en vis) apart en even smaakvol en origineel gekookt. Het was een chefs menu maar toch eenheid waardoor je niet het gevoel krijgt als vegetariër een ‘aparte behandeling te krijgen’.
Mochi omschrijft zich zelf als een restaurant dat gespecialiseerd is in ‘Japanese-Latin American inspired dishes’. De keuken varieert van raw food tot vis, vlees, gevogelte, vegetarische en groenten gerechten. Belangrijkste gerecht is de Frikandel Speciaal. Uiteraard geen gewone frikandel maar gemaakt van koraalvis met Balinese kruiden, kokos, okonomiyaki saus en bosuitjes. Neem een kijkje op de site. Heerlijk!
Mochi is niet goedkoop maar wel iedere Euro waard.
Eetsnob 