Archief | restaurants RSS feed for this section

Twee ‘nieuwe’ eetspots in Bussum: Izzi en Bel Ami

2 feb

Als goede eetsnob struin je natuurlijk je hele horeca-omgeving af. Wij wonen in ’t Gooi. En al zou je anders verwachten, de spoeling van goede restaurants is er behoorlijk dun. Daarom zijn we altijd blij als we weer eens iets ontdekken. Twee restaurants in Bussum, op een steenworp afstand van elkaar: Izzi en Bel Ami. Ze bestaan al wel even, maar wij waren er onlangs voor het eerst.

Izzi is een Asian Fusion Lounge. Er staat echt van alles op de kaart. Gestoomde oesters, sushi, gestoomde dim sum, eens, terriyaki, heerlijk. Vriendelijke bediening, verse producten. Een echte aanrader. Wel jammer dat ze op zondag pas vanaf 15.00 uur open zijn. Wij lunchen namelijk graag op zondag, maar goede restaurants, anders dan broodjes of pannenkoeken is moeilijk te vinden. Maar ja, dat is dan ook het enige minpunt.

Bel Ami zit in een prachtig pand midden in het centrum van Bussum. Er is een groot terras en ook binnen is het zeer ruim. Op Iens zagen we wat negatieve reacties over de bediening, maar die waren van de beginperiode. Nu is daar weinig mis mee. Prima kaart, beetje klassiek, dat wel. Maar ook met deze aanwinst zijn we blij. En op zondag? Helaas pas om 16.00 uur open. Maar dan kun je wel lekker wegzakken in de loungehoek met een lekker glaasje en een hapje erbij. Door de week overigens gewoon open voor de lunch. Dat zien we ’s zomers wel zitten met dat grote terras.

 

Tags: , , ,

Dorade In Japanse stijl – recept van Ferran Adriá

20 nov

 We konden het niet laten en hebben nog een recept van Ferran Adrià gemaakt (zie ook Eend met Chimichurri) en wel “Dorade in Japanse Stijl”. Het is één van de maaltijden die het personeel (70 personen) van Ferran Adrià (werkend in zijn inmiddels gesloten restaurant “elBulli”) als lunch gebruikten. Het zal je maar iedere dag voorgezet worden dacht ik terwijl ik het recept bestudeerde. Net als bij de recepten van Antonio Carluccio (één van onze andere voorbeelden) lijken de ingrediënten ogenschijnlijk eenvoudig en daarmee is het niet altijd vanzelfsprekend dat het een bijzonder gerecht wordt. Maar dat is bij beide koks meestal wel het geval. Heerlijk en verfijnd.
Voor dit gerecht kan je zowel Dorade als andere vissoorten nemen (zeebaars, heek of schartong bijvoorbeeld). Natuurlijk kan je de vis zelf schoonmaken (heeft wel iets om te doen) maar ook aan de visboer vragen dit voor je te doen. Let wel op of de vinnen verwijderd zijn (anders even met een keukenschaar afknippen).

Ingrediënten voor 2 personen

1 Dorade (ongeveer 350 gram)
Flink wat bosuitjes, dunne plakjes
Verse koriander
20 gram verse gember
3 eetlepels zonnebloemolie
1,5 eetlepel (naar smaak)
Japanse sojasaus

Bereiden

Maak drie diepe sneeën in de vis maar snij niet door de graat heen. Breek vervolgens de graat op plaats van de drie opengesneden plaatsen. Kijk goed want je ziet uit de visgraat sap komen die het gerecht extra smaak geeft. Snij de bosuitjes (lente-uitjes kunnen ook) in kleine plakjes. Hak de koriander en snij de gember (niet schillen) in dunne plakjes. Wikkel de vis in een groot stuk bakpapier en breng ondertussen water aan de kook in een ruime pan. Stoompan (of rookoven met water) is het makkelijkste maar een ruime pan waarin je een ‘rekje’ kan plaatsen werkt ook. Wel zorgen dat de vis het water niet raakt wanneer het kookt. Bestrooi de vissen met ruim (zee)zout en stoom ze (hoog vuur) in een klein kwartier tot ze gaar zijn. Even checken want gaar is de vis wanneer het visvlees niet meer doorschijnend is en makkelijk los laat. Hangt onder andere samen met de dikte van de vis.

Fruit ondertussen de plakjes gember in ruim olie tot ze een beetje kleur krijgen. Leg de vis op een schaal en bestrooi met koriander en uitjes. Schep er voorzichtig de olie met gember overheen (koriander en uien moeten een klein beetje ‘sissen’) en voeg tot slot de Japanse sojasaus toe. Dat laatste is ‘naar smaak’, moet je dus zelf even proeven. Lijkt misschien een hele klus maar dat valt enorm mee en het resultaat is verbluffend lekker.

Dit recept printen: Dorade Japanse stijl

Tags: , , , ,

Ferran Adriá – de beste kok van de wereld

6 nov

 Zijn er restaurants die we nog nooit hebben bezocht maar onze spreekwoordelijke linkerhand voor over zouden hebben om daar, als was het maar 1 keer, te mogen eten? Zeker, in de top drie prijken 1) The Fat Duck (40 kilometer van Londen), 2) Noma (Kopenhagen) en 3) El Bulli (Rosas, Spanje). Hoewel de eerste met een potlood in onze agenda staat (niet helemaal zeker maar voorjaar 2012), de tweede nog even op de long list staat is het bezoeken van de derde inmiddels onmogelijk want begin augustus van dit jaar sloot El Bulli definitief de deuren. Jammer!

El Bulli werd opgericht door Spaans-Catelaanse kok Ferran Adriá in 1964.  Ferran Adriá werd in 2009 uitgeroepen tot de beste kok ter wereld en zijn restaurant had de eer om in 2006 The Fat Duck van de eerste plaats te stoten op de wereldranglijst. El Bulli had drie Michelinsterren. Koks zoals Ferran Adriá zijn zowel meesterchefs als halve alchemisten en experimenteren om voortdurend te vernieuwen. Hij behoort tot de levende legendes en zijn populariteit (en van het restaurant) was zo groot dat jaarlijks 2 miljoen mensen probeerden te reserveren en er daadwerkelijk plaats was voor 8 duizend. De gelukkigen die het ooit is gelukt om in El Bulli te eten betaalden daarvoor 200 Euro exclusief de drankjes maar kregen daarvoor dan wel 28 tot 32 verschillende gerechten. Daaronder als voorbeeld:

– een soort zoethout gedrenkt in mojito en caipirinha
– denneboomtakjes met cocktail van yoghurt en tequila
– oesterblad met azijndruppels
– luchtbevroren parmezaanse kaas met muesli

Bijna cult dus. Maar hoe lekker het – inmiddels – ook was, wij zullen de gerechten niet meer proeven. Er is net wel een boek uitgekomen “Thuis koken met Ferran Adriá” waarin 31 menu’s zijn opgetekend die hij en zijn crew zelf aten. Gisteren hebben wij daarvan het gerecht “Eend met chimichurri” gemaakt en …. werkelijk heerlijk (en uiteraard binnenkort ook in onze blog te vinden). Boek is een aanrader, samen met het boek “Een dag bij El Bulli” (500 pagina’s met veel foto’s).

Hieronder de trailer van de onlangs uitgekomen film over de master.

Tags: , , , ,

Chocolademousse – zoektocht naar een recept

2 nov

Drie verschillende adresjes heb ik als het gaat om chocolademousse. 1) Restaurant “El Horru”, Villaviciosa, Noord Spanje. 2) Restaurant “Lohspeicher”, Cochum, Duitsland. 3) Restaurant “De Kansel”, Leuven, België. Chocolade behoort tot mijn meest favoriete smaken en het kost dan ook de nodige moeite om deze calorieënbom te laten staan. Dat geldt niet voor chocolademousse wanneer deze bij een bezoek aan een restaurant op het menu staat. Al was het maar om de smaak te kunnen vergelijken met eerdere hemelse verrassingen. Bij El Horru is het eigenlijk begonnen en overkwam mij dat dramatische moment waarin ik bij iedere volgende lepel mousse mijn ogen sloot van verrukking. Bij Lohspeicher was dat idem. Overigens een restaurant waarvoor we graag omrijden omdat de keuken werkelijk bijzonder is en waar ook het experiment niet geschuwd wordt (bijvoorbeeld foie gras met chocolade). En enkele weken geleden werd ook een voortreffelijke mousse opgediend bij het restaurant De Kansel, waar je vrijwel de hele dag kan eten.

Uiteraard gaat het in alle gevallen over huis gemaakte chocolademousse. Simpel gerecht maar wat leidt tot wisselende resultaten. Sommige mensen zweren bij een slokje sinaasappellikeur terwijl anderen suiker inwisselen voor poedersuiker. Weer anderen kiezen voor witte basterdsuiker, of voegen een eetlepeltje boter toe. Volgens mij zit de kwaliteit van de mous daar niet in. Natuurlijk moet je voorzichtig spatelen om het opgeklopte eiwit met de gesmolten chocolade met eigeel en likeur te mengen. Dat houdt de mousse luchtig en is randvoorwaardelijk voor de chocolademousse. Ik heb gisteren voor het eerst zelf een mousse gemaakt (mede geïnspireerd door onderstaand filmpje). Lekker … maar niet onvergetelijk. Dus ga ik verder op zoek naar datgene wat die chocolademousse in Spanje, Duitsland en België zo hemels maakt. Voorlopig gok ik op de (top)kwaliteit chocolade. Wordt vervolgd.

Tags: ,

Eten in Leuven: Tagliata van rund in de Muntstraat

16 okt

We moesten er hoognodig weer eens even tussenuit. Niet te ver, maar wel genieten. Zo kwamen we terecht in Leuven. Prachtig stadje, waar ik 20 jaar geleden nog een dik half jaar heb gestudeerd. Kon me toen geen toprestaurants veroorloven en wist dus ook niet waar ze zaten. Maar ja, 20 jaar; dan is toch alles veranderd. Zo ook de Muntstraat. Waar ik 20 jaar geleden me tegoed deed aan shoarma en pizza (sorry, het heette toen in de volksmond dan ook de Vreetstraat)), was nu een heuse wijk met restaurants verschenen. Van culi tot studentenkroeg. Na een aantal heerlijk wijntjes en herinneringen streken we neer in Tres Simple, Tres Luxe. Je kunt er zowel terecht voor een heerlijke Tapa als voor een gerecht met gastronomisch tintje.

Dit is wat wij bestelden:

Vooraf: Lookbroodjes met manchego en gerookte paprika en Tagliata van Rundvlees. De Lookbroodjes waren wat simpel: Turks brood, gegrild met knoflook en kaas. De Tagliata was ook simpel, maar van bijzondere kwaliteit. Nog net geen Kobe-rund!

Hoofdgerecht: Vol-au-vent van Koekoek (Mechelse Koekoek is een kippenras) met foi gras (eendenlever) en mousseline (zeer luchtige Hollandaisesaus). De vol-au-vent begrepen we niet echt: er was geen deeg te zien; van oudsher is het namelijk een pastei (voor een leuke blog hierover klik hier). Maar evengoed was het lekker.

Gelakte eend met gewokte groente en sobanoedels; dat zijn Japanse noedels van boekweit (boekweit is geen graan, maar het zijn de vruchtjes van een kruidachtige plant). De gelakte eend was heerlijk, lekker Oosters. Wijntje erbij. Topavond.

Meer over Tressimple/Tresluxe

Tags: , , , , , , , , , ,

← Older Entries
Newer Entries →