Lekker traditioneel. Een kerstmenu met vis, culi-soepje, wild, kaas en chocolade. Allemaal goed van tevoren te bereiden, zodat je geen stress hebt in de keuken.
Velouté van mossel, pompoen en salie
Meline al Rafano – appel peren mierikswortelsaus – bij kaas
Een pittig dessert gaat er hierna waarschijnlijk niet meer in. Koop daarom een doosje mooie bonbons en serveer die bij koffie met likeur.
Een heerlijk fris bijgerecht bij bijvoorbeeld Pad Thai of gegrilde vis. Groene Papaya is nog niet rijp en daarom lekker stevig voor een salade. De smaak is licht zoet. Papaya is niet altijd makkelijk te verkrijgen en best prijzig. Maar ja, soms kom je er een tegen en dan heb je er gewoon zin in. Deze kocht ik in de Chinese supermarkt Toko Oriental op de Nieuwmarkt 27 in Amsterdam.
Ingrediënten (voorgerecht of bijgerecht voor 4 personen)
1 groene papaja
1 teentje knoflook
1 rode chilipeper
1 eetlepels palmsuiker
2 eetlepels vissaus
sap van 1 limoen
50 gram ongezouten pinda’s
12 cherrytomaatjes
1 komkommer
Bereiden
Schil de papaye en snijd de zaadlijst eruit. Rasp het vruchtvlees met een grove rasp. Schil de komkommer, snijd in de lengte doormidden en haal met een theelepel de zaadlijsten eruit. Rooster de pinda’s in een droge pan tot ze net verkleuren. Halveer de tomaatjes. Halveer de rode peper, verwijder de zaadlijsten en hak heel fijn. Meng de peper, palmsuiker en vissaus met het limoensap goed zodat de suiker oplost. Doe alle ingrediënten met de dressing in een schaal en laat de smaken goed mengen. Even koud laten worden in de koelkast en dan direct serveren. Lekker met Pad Thai of een gegrilde dorade of snapper. Eet smakelijk!
Dit recept printen: Salade van groene Papaya
Of je bent een fan, of je gruwelt er van: Tom Ka Kai. Een zure, pittige kokossoep bekend van de Thaise keuken. Om helemaal zelf te maken en goed op smaak te krijgen een behoorlijk karwij. Maar gelukkig is er ook Tom K Kai pasta. Net als currypasta eenvoudig in gebruik en met een persoonlijke twist een heerlijke soep. Je koop het in de Aziatische Toko. Let op: Pittig!
Ingrediënten voor 4 personen
2 eetlepels Tom ka Kai pasta
400 ml kokosmelk
200 ml kippenbouillon
1 rode peper, in dunne ringetjes
2 limoenblaadjes
1/2 stengel citroengras
2 schijfjes gember, geschild
150 kipfilet in reepjes
1 takje fijngehakte koriander
Bereiden
Breng de kokosmelk met de bouillon aan de kook. Voeg de pasta, limoen, gember, citroengras en peper toe en laat 10 minuten zacht pruttelen. Doe de kipfilet en de koriander erbij en laat nog 8 minuten zacht koken tot de kip gaar en mals is. Serveer in mooie kommetjes.
Tip: houd je niet van heel heet eten: vervang de rode peper door twee suikerklontjes of liever een eetlepel palmsuiker. De soep blijft wel pittig door de ingrediënten in de pasta, maar is dan niet meer zo heet.
Tip: Vervang de kipfilet door sperzieboontjes. Deze dan vanaf het begin zacht meekoken.
Lekkere gevulde pasta met de bijzondere smaak van salie. Salie is een kruid met snel overheersende smaak, net als dragon. Het schijnt een rustgevende en ontsmettende werking te hebben. Maar bovenal is het erg lekker en veel gebruikt in de Italiaanse keuken.
Ingrediënten voor 2 personen
Spaghetti voor twee personen
1 kleine rode ui, in dunne ringen
1 teen knoflook, geperst
1/2 theelepel gedroogde salie
50 ml sojaroom
150 gram biologische kipfilet, in repen
75 gram kastanjechampignons, in vieren
6 cherrytomaatjes, gehalveerd
5 blaadjes verse basilicum
Peper en zout
Olijfolie
Bereiden
Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Maak intussen de saus. Verhit een scheutje olijfolie in een kleine hapjespan of koekenpan. Bak daarin de reepjes kipfilet op middelhoog vuur totdat ze beginnen te bruinen. Haal uit de pan en doe er wat zout en peper op. Fruit dan de knoflook en de ui met de paddenstoelen. Salie erbij en even goed mengen. Sojaroom erbij en de tomaatjes. 5 minuten laten pruttelen. Kipfilet er weer bij doen met de basilicum. De spaghetti bij de saus doen en direct serveren in een diep bord of kom. Peper en zout naar smaak toevoegen. Eet smakelijk!
Wat hebben o.a.. sojasaus, balsamico, tomaten, gedroogde worst, vissaus, porcini en trassie met elkaar gemeen? Ze zitten allemaal bomvol met het geheimzinnige umami.
Umami betekent in het Japans hartig of vlezig. Umami is naast zout, zuur, zoet en bitter de 5e basissmaak. Het typische van umami is dat het van zichzelf smaakloos is; proef maar eens een mespuntje vetsin! In combinatie met andere smaken zorgt het voor diepte, voor contour, voor versterking. Umami doet met eten wat lak doet met hout. Het haalt de kleur naar boven.
Synthetisch umami (MSG mononatriumglutamaat of E621) wordt dan ook veel gebruikt door de voedingsindustrie in soepen, sauzen en kant-en-kale maaltijden. In Amerika is al jaren een felle discussie gaande over MSG als veroorzaker van o.a. hoofdpijn, astma, hartklacht en autisme! Wetenschappelijk bewijs is nog nooit gevonden overigens.
Umami is in natuurlijke vorm zo overdadig aanwezig dat je echt niet naar de vetsin-pot hoeft te grijpen. Vlees, ingekookte bouillons, erwten, tomaten, aardappelen… allemaal vol natuurlijk glutamaat. Wat hoge concentraties umami oplevert is het proces van fermenteren, gisten en drogen van etenswaar. Vandaar dat de Spaanse pata negra ham zo onweerstaanbaar is. In de Aziatische keuken hebben ze het goed begrepen: de meeste gerechten daar kunnen niet zonder Thaise vissaus, gefermenteerde zwarte bonen, sojasaus of trassi. Maar ook dichter bij huis: denk aan de Italiaanse keuken met tomatenpuree, zwarte olijven, balsamico, gedroogd eekhoorntjesbrood en Parmigiano Reggiano! Allemaal umami-bommetjes! Tip: begin de eerstvolgende tomatensaus eens met het fruiten van een gezouten anjovis in de olijfolie. Van de vis(smaak) blijft niets over maar volle smaak blijft.
Dus mocht het eten eens wat flauw of laf zijn, dan is de kans groot dat er te weinig umami in zit. Voor dat soort gevallen is er een mooie natuurlijke kant en klare umami-pasta van Laura Santtini. Te koop in het beter Engelse warenhuis of te bestellen via www.waitrose.com. Geen chemische vetsin meer nodig.
Er is ook een boek over Umami
Met dank aan gastblogger Bart Nelissen
Eetsnob 