Als je jezelf eetsnob noemt, dan word je door anderen ook zo gepercipieerd. Voorheen wisten vrienden en familie ook al dat we van lekker eten houden en aardig kunnen koken, maar nu met die naam heeft het toch een andere lading. We merken toch dat velen zich verontschuldigen voor hun kookkunst en restaurant-keuzes : ” Het zal wel niet jullie standaard zijn”, of “we hopen maar dat het lekker is”. Alsof we alleen nog pasta met truffel eten met gouden bestek. Lekker hoeft niet altijd ingewikkeld of duur te zijn. Maar ja, een snob is een snob.
Onlangs durfde iemand het aan om voor ons te koken met de zin:”Dan kan ik eindelijk weer eens oesters pocheren”. En laten we dat nu nog niet eerder hebben gegeten. Wel rauw, of gestoomd, maar gepocheerd? We reisden af naar Almere en werden ontvangen aan een feestelijk gedekte tafel met bubbels en amuse. Dat beloofde wat. Toen de oesters op tafel kwamen werd het stil en binnen de kortste keren waren ze – bijna – op. Gelukkig nog net de tegenwoordigheid van geest om de laatste twee te fotograferen. Het was heerlijk: gepocheerd in eigen vocht en opgediend met wat blauwe schapenkaas. Een hele smaak-explosie. Bedankt voor deze Oesters uit Almere.
Wat is lekkerder dan met dit weer de open haard aan te doen en Coq au vin te maken? Het is makkelijk en een echte klassieker. Zelfs in de Grote Larrouse Gastronomique is een recept te vinden. Gewoon tussen de Lijsters en de Poularde (jong gemest hoen). Maar Larousse maakt er wel een hele poppenkast van met vers geschilde zilveruitjes en geblancheerde spekblokjes, flamberen met cognac enzovoorts. Heerlijk natuurlijk, maar het kan ook iets eenvoudiger. Wat overigens alle recepten gemeen hebben zijn de spekjes, champignons en het 
Toch wel ons favoriete restaurant in ’t Gooi op dit moment. Ga er gewoon eens eten. Echt verrassend culinair en heel betaalbaar. Goede wijnen, prachtige ambiance en prachtige locatie in de vestingmuur van Naarden. En nu nog beter, want de hele inrichting is vernieuwd. Niet meer de lange banken langs de muur, maar mooie tafeltjes, een ‘chef’s table’ en een lounge hoek voor het aperitief. En tapijt voor een betere akoestiek. Binnenkort krijgt het restaurant ook een andere naam. En door een paar aanpassingen op de kaart hopen ze meer en ander publiek te trekken. En dat gunnen we ze ook, want het eten en de sfeer kloppen gewoon. Sinds deze maand richten ze zich niet meer alleen op het verrassingsmenu, maar meer op goed samengestelde menu’s voor iedere beurs. Van twee gangen tot zeven gangen. Wij namen drie gangen. Aangezien we niet zo van de desserts zijn, kozen we voor een tussengerecht. En altijd krijg je eerst een of twee amuses om er even lekker in te komen.
gegrilde wilde zalm met rauwe wilde zalm met een crunch van kletskop, erg lekker
Dol op stoofvlees. Ik lust het in alle varianten, van boeuf bourguignon tot gestoofje ossentaart, van ossobuco tot hachée en kalfssucade. En vergeet niet alle Oosterse stoofvarianten zoals rendang, lamskorma of rundervindaloo. Zo door de jaren heen heb ik heel wat stoofpotten gemaakt en er is er eentje die steeds weer op tafel komt. Wij noemen het Japanse stoof omdat het wordt gestoofd in Saké en Mirin. Het zijn beide rijstwijnen. De Saké is droog en stevig, met een alcoholpercentage van 14,6%. De meesten zullen het kennen als warm drankje bij de sushi. Mirin is een zoete variant met minder dan 1% alcohol en wordt ook vaak gebruikt voor dressings. De combinatie van de twee rijstwijnen met stoofvlees is hemels. Om vlees goed te laten garen is er een zuur ingrediënt nodig, dat maakt het vlees mals. Vlees aleen stoven in water of bouillon resulteert geheid in taai vlees waar je uren op kan kauwen. Meestal wordt wijn of bier gebruikt om het vlees te stoven, maar soms ook melk of kokosmelk. OK, Japanse stoof dus. Hoe maak je dat?
Onzin, al die mensen die ineens na de feestdagen vinden dat ze lichte gerechten moeten eten. Omdat ze met de feestdagen teveel hebben gegeten en de kilootjes er weer af willen. Ik snap dat niet. Je moet wel echt heel veel eten wil je in een week kilo’s aankomen. 1 of 2 lukt wel, met die extra wijntjes en toastjes, maar meer? Maar als je daarna weer gewoon gaat doen, dan ben je dat in twee weken zonder extra inspanning gewoon weer kwijt. Ik denk dat die mensen voor de kerst ook al veel te zwaar waren. Zij moeten dus zowieso anders gaan eten. Als ik soms zie wat er in een boodschappenwagen aan pizza, pasta, patat, hamburgers, snoep, koek, frisdrank en kant-en-klaar maaltijden zit, dan begrijp ik ineens ook het achterwerk van degene die de boodschappen doet.
Eetsnob 