Vrijwel iedere reis levert nieuwe ingrediënten, recepten, restaurants etc. op die het vermelden meer dan waard zijn. Ditmaal reisden wij rond door (het voor ons bekende) Noord Spanje en deden ons tegoed aan het bijzondere eten dat je daar krijgt voorgezet. Van de tapas in Baskenland, de necoras in Cantabria tot …. de zamburiñas van Asturias en Galicië. Hoewel ik genoeg liefhebbers ken van de St-Jacobsschelp is deze voor de meesten onder ons qua bite wat lastig. De zamburiña is een kleinere variant en wordt ook wel de Bonte Mantel Schelp of Koningsmossel genoemd. We kenden het niet maar het stond op de kaart en dan …. tja, proberen maar. Bijzonder is dat het kleine schelpdier een aangename en zachte bite heeft. Wij proefden saffraan, knoflook, peterselie, witte wijn en een mooie olijfolie en samen leverde dat een prachtige, sterke en volle smaak op. Kortom, als je St.-Jacobsschelpen qua bite niet lekker vindt moet je de zamburiña absoluut proberen.
We hebben weer heel wat inspiratie opgedaan tijdens onze reis door Baskenland en Asturië, de Atlantische kust van Spanje. Bijvoorbeeld in San Sebastian. Het walhalla van de tapas. Tapas zijn ook zeer populair in het zuiden van Spanje, waar ze oorspronkelijk zijn ontstaan om het wijnglas af te schermen voor insecten. San Sebastian staat er ook om bekend. In de oude wijk (casco viejo) barst het van de barretjes die van voor naar achteren vol staan met de lekkerste tapas. En bijna nergens vind je dezelfde, je kunt er eindeloos mee variëren. Hier zie je de geitenkaas met tomatenmarmelade. In Spanje wordt vaak een kleine zoetigheid bij kaas geserveerd. Vaak sinaasappel of appelmarmelade, maar deze is iets hartiger. Echt lekker. En niet alleen bij kaas. De marmelade kan je ook serveren bij een stukje rood vlees of wild. En gewoon op een geroosterd broodje is het ook heerlijk.
Heerlijk; zo uit de zee, zo op je bord: krabjes. We zagen ze veelvuldig op de bar liggen. Niet voor de sier, maar gewoon als lekker snackje of voorgerecht. Wij waren in Noord Spanje (atlantische kust) en daar zie je ze veelvuldig naar je staren: Necoras. Zomaar op een schaal op de bar, tussen het bier en de wijn. Lekkere zoete gesmoorde krabjes. Zo vers uit de zee; zo op je bord. Het krabvlees is heerlijk zoet. Je krijgt er een notenkraker bij om hem te lijf te gaan. Met een beetje mazzel ook nog een kreeftvorkje om te ‘pulken’. Ze zijn prachtig roze van kleur. Net als garnalen worden ze roze van het bakken of koken. Als ze net gevangen zijn, zijn ze blauw. Vele Spanjaarden vinden de hersenen het meest lekkere deel. Even roeren en leegslurpen. Vind ik wat minder geslaagd, maar voor de rest: gewoon en keer doen. Heerlijk.
Eetsnob 
