Archief | restaurant RSS feed for this section

Vernieuwd en top: Promers in Naarden Vesting

26 jan

Toch wel ons favoriete restaurant in ’t Gooi op dit moment. Ga er gewoon eens eten. Echt verrassend culinair en heel betaalbaar. Goede wijnen, prachtige ambiance en prachtige locatie in de vestingmuur van Naarden. En nu nog beter, want de hele inrichting is vernieuwd. Niet meer de lange banken langs de muur, maar mooie tafeltjes, een ‘chef’s table’  en een lounge hoek voor het aperitief. En tapijt voor een betere akoestiek. Binnenkort krijgt het restaurant ook een andere naam. En door een paar aanpassingen op de kaart hopen ze meer en ander publiek te trekken. En dat gunnen we ze ook, want het eten en de sfeer kloppen gewoon. Sinds deze maand richten ze zich niet meer alleen op het verrassingsmenu, maar meer op goed samengestelde menu’s voor iedere beurs. Van twee gangen tot zeven gangen. Wij namen drie gangen. Aangezien we niet zo van de desserts zijn, kozen we voor een tussengerecht. En altijd krijg je eerst een of twee amuses om er even lekker in te komen.

En wat ook briljant is aan dit restaurant: als je een allergie hebt, of iets niet lekker vindt, dan laten ze het niet weg uit het gerecht, maar maken ze gewoon iets anders. Super. Wat hoe vaak heb ik al niet gehoord: ‘We hebben er rekening mee gehouden hoor, we hebben het weggelaten’. Nee, dat wil je niet. Net als de bediening die weinig discreet het eten komt brengen met de luide vraag ‘ Wie was die met de allergie’. Dan Promers, ze reppen er niet over en passen het gerecht aan door te vervangen, niet door weg te laten. Uit eten met een allergie is al ingewikkeld genoeg, dus je wilt er niet ook nog eens steeds op gewezen worden.

 

gegrilde wilde zalm met rauwe wilde zalm met een crunch van kletskop, erg lekker

 

 

 

Kortom, weer een heel pleidooi voor dit restaurant www.promers.nl

Citytrip Gijon – Noord Spanje (restaurant El Hórreo)

9 jan

Vliegtuig Amsterdam naar Madrid, korte overstap en dan door naar het gastvrije Gijon, een stad ter grootte van Utrecht aan de Noordkust van Spanje. Bij het dalen luisterde ik samen met mijn Spaanse buurman naar de informatie van de purser en keken elkaar bij toeval aan toen deze vertelde dat het 15 graden Celsius was. Een blik van verstandhouding want wij beiden vonden dat (hartje winter in Nederland, koud en vriezend) een aangenaam bericht. Dus ratelde hij even later in rap Spaans verder, over Gijon, de mensen maar uiteindelijk uiteraard ook over eten (daar praten wij maar ook Spanjaarden graag over). Hij tipte ons op een aantal restaurants waar we naar toe moesten gaan, waaronder El Hórreo (De Hooischuur, typisch voor Asturias, op palen!) in Antromero.

Enkele dagen later was het zover en in twee taxi’s lieten we ons naar El Hórreo brengen. Doordat we in het donker vertrokken waren we al snel gedesoriënteerd en na een klein half uur  stopten we voor een restaurant in the middle of nowhere. Met piepende banden stoven de taxi’s weg en wij liepen naar de ingang. We waren aan de vroege kant en schoven dus, in het totaal verlaten lokaal, direct richting de bar. Daar werden welkom geheten door een half tandeloze rondbuikige man die (nadat hij zijn haren naar achteren had geschud)ons welkom heette.

Vreemd, dat was het wel maar het was ook wel weer grappig. Moest dit restaurant nu zorgen voor  culinair genot? Al snel kwamen andere obers en vrouwen gekleed in kokskleren met dito haarnetjes naar binnen. Een uurtje later zaten we, terwijl het restaurant snel vol liep met gasten, te genieten van paella de marisco (paella met kreeft, krab etc., zie foto boven) die werkelijk heerlijk was. Paella moet klaar worden gemaakt terwijl je erop wacht (half uur tot drie kwartier) en dat was hier het geval. Ze hadden hem eigenlijk wat langer moeten laten staan (met theedoeken erover) waardoor hij nu nog tamelijk vochtig was maar niettemin uitstekend. Verder aten we  onder andere sopa de pescado (vissoep, foto hieronder), percebes en sloten het geheel af met tarta de chocolate. Ik keek om me heen en in niets leek dit restaurant op hetgeen we hadden aangetroffen bij binnenkomst. Hier werd gegeten en genoten.

Opnieuw doken wij in twee taxi’s de donkere nacht in en teruggekomen in Gijon leek het restaurant El Hórreo weer ver weg. Maar de smaken lagen nog vers in het geheugen. Een klein uitstapje in het donker dus maar daar gaan we nog wel eens naar terug. Bij daglicht. 

Citytrip Gijon (Noord Spanje) – El Globo

2 jan

Aan de Noordkust van Spanje, tussen La Coruña en Santander, ligt de kleine stad Gijon (275.000 inwoners) waar wij de afgelopen week verbleven en dat is ons meer dan goed bevallen. Gijon heeft één van de grootste havens van Spanje en het is dan ook niet vreemd dat allerlei soorten vis daar rijkelijk voorhanden zijn. De komende weken zullen we met enige regelmaat over dit geweldige, levendige stadje bloggen en daarbij ligt uiteraard het accent op het eten en de eetgelegenheden.

Toen we in Brussel waren werden we via hashtag #durftevragen gewezen op restaurant “Vincent” wat een geweldige belevenis opleverde. In Gijon kozen voor een andere belangrijke bron voor tips door gewoon om ons heen te vragen. Spanjaarden praten als geen ander (en lang !) over eten en willen maar wat graag je helpen bij het vinden van een restaurant. Op de eerste avond werden we gewezen op “El Globo“, een typisch Spaanse gelegenheid – restaurant en café in een geheel -, rondrennende obers, die avond afgeladen met mensen en dus was het aantal decibels navenant. Daar moet je even aan wennen want dat is wel even iets anders dan de vaak stille restaurants in Nederland. Leven in de brouwerij dus en een geweldige kaart, een echte aanrader!

Om deze serie eetblogs over Gijon goed af te trappen hieronder het menu van die eerste avond. Altijd aan te raden is om niet per persoon te bestellen maar om alles samen te delen, dat is in Spanje heel gewoon en wordt aangegeven met de termen ‘a picar’ of ‘a compartir’.

1. Pastel de Cabrales (vispaté van cabracho, de rode schorpioenvis), klassiek gegeten met toastjes en  1 of meerdere sausen)

 

 

 

 

2. Croquetas caseras, huisgemaakte kroketjes, dit keer gevuld met ham maar vaak ook met bacalou (stokvis)

 

 

 

 

 

3. Alemejas a la marina, Venusschelpje in saus van groene kruiden, knoflook en olie

 

 

 

 

4. Esparragos. Asperges, in een beslagje gefrituurd en ditmaal gevuld met ham en daarnaast een saus van Cabrales (sterke kaas van koe, geit en schaap)

 

 

5. Lubina al ajo. Zeebaars in veel kort gebakken plakjes knoflook

 

 

 

 

6. Oricios. Zee-egeltjes (oktober tot mei)

 

 

 

 

7. Jamon Iberico. Ham, in niets te vergelijken met Nederlands ham, smelt bijna letterlijk op de tong

 

 

 

 

8. Cecina. Gedroogd rookvlees

Flensje met eendenborst – maar dan Dim Sum in Brussel

8 dec

De flensjes van Eetsnob

We zouden natuurlijk nooit meer over de Flensjes van Vuur of over het recept van flensjes met eendenborst zijn begonnen als we niet in Brussel bij ChaoChow waren gaan eten.

Eerst genoten we van de flensjes met eendenborst bij restaurant Vuur, daarna zelf de kunst afgekeken en met succes gemaakt … maar in Brussel hebben we het besteld bij onze Dim Sum in restaurant ChaoChow. En zoals dat menigmaal gaat is het de vraag wat nou waar lekkerder smaakte. Gaat het om het sentiment van de eerste keer? Is het dat je wel of niet je ‘eigen’ draai hebt gegeven aan het recept? Is het bij het ene restaurant nu echt beter of ligt het aan de sfeer? Aan de saus, het vlees, het flensje?

In restaurant ChaoChow is het in ieder geval echt Chinees maar wat het bijzonder maakt is goed te zien in bijgaand filmpje waarin te zien is dat in dit geval de meerwaarde in ieder geval lag in het feit dat de flensjes live aan tafel werden ‘gerold’. Het oog wil ook wat en een beleving maakt ons bereidwilliger om te genieten.

De Chinese lunch: Dim Sum in Brussel

1 dec

Een eetsnob wil eigenlijk geen brood als lunch, die wil gewoon lekker eten. En dat kan bij de echte Chinese restaurants. Waar de meeste mensen zich dan toch tegoed doen aan bami en nasi met vlees, vis of garnalen, gaan wij meestal voor de Dim Sum. Dat zijn lekkere kleine gestoomde of gefrituurde gerechtjes. Als je de dim sum menukaart niet gewend bent is het best ingewikkeld. Zeker in Brussel, waar de chinese menukaart vertaald is in het Frans. Maar Ok, de ‘sieuw mai’ zijn de gestoomde hapjes, je herkent ze aan een wit glazig deeg of het brooddeeg wat wij wel kennen van de Bapao. Ze worden ook wel dumplings genoemd of, volgens de Franse vertaling, ravioli. Ze zijn gevuld met garnaal, chinese paddestoel, varkensvlees, rundvlees, kip of combinaties daarvan. Daarnaast heb je nog de gefrituurde varianten; garnalen in een deegje, kleine loempiaatjes of kippepootjes. Vergis je niet met deze laatste; je krijgt daadwerkelijk de pootjes; de tenen dus! Dan zijn er nog de gestoomde pannekoekjes met diverse vullingen van kip tot zwarte bonen.

Je krijgt er een rode saus bij en soja en olie met rode peper. Die is zo heet, dat je echt moet uitkijken. Maar wel heerlijk. Bestel er een potje Chinese thee bij en je luncht verrukkelijk.
Dat deden we dus ook in Brussel, bij ChaoChow City. Het ligt aan de Anspachlaan op nummer 89. Om de hoek van de Oosterse buurt, waar het wemelt van de winkeltjes met oosterse specialiteiten en snuisterijen. De ingang oogt wat vreemd. Aan het begin is er links en rechts een fastfood restaurant voor de snelle bami. Als je even doorloopt kom je in een typisch echt Chinees restaurant. Niet zoals we ze in Nederland kennen met vijvers, bamboe schilderijen, rode muren en muziek van James Last. Maar een grote, beetje kille ruimte met grote tafels met Chinees porselein. Je herkent ze aan de TL-verlichting en grote groepen Chinezen. Dat is voor ons het teken dat het goed moet zijn. En dat was het. Met als klap op de vuurpijl de flensjes met Pekingeend en Hoisin. Moet je gewoon eens doen.