Tag Archives: eten

Soigné: subliem eten, maar toch……

27 okt

Eindelijk gingen we naar Soigné in Bussum. De verwachtingen waren hooggespannen
(1 michelinster) en we gingen lekker luxe met de taxi. We hadden het laatste tafeltje kunnen reserveren, dus het was lekker druk. (Dat is het er al snel, want het is er niet groot)

Direct bij binnenkomst werden we hartelijk welkom geheten. Mijn mede-eetsnob gaat meestal direct naar het toilet en daalde de trap af. ‘ Waar gaat u naar toe? ‘ , klonk het vermanend. Sorry hoor, toch heel logisch dat het toilet beneden is? Nee dus, het was gewoon op de begane grond. Een ‘Zoekt u misschien het toilet?’, was subtieler geweest. Het kwam door de toon. We hadden direct het gevoel dat we ons precies aan de regels moesten houden. Maar OK, het aperitief werd snel en vriendelijk geserveerd. Om ons heen zagen we de heerlijkste dingen voorbij komen, we hadden er zin in. En dat werd beloond. Het eten was voortreffelijk. Dit is wat we bestelden: Terrine van kalfsmuis, eendenlever en serranoham, dadels gevuld met champignons en macadamianoten met gelei van rode port.


Gebakken grietfilet met gestoofde ossenstaart, knolselderij, duxelles van portabello, truffel en lichte kalfsjus

 

 


Gebraden kalfshaas op een risotto van kalfswang, krokante kalfszwezerik, cantharellen en een jus van sjalot

 

 

Veel smaak, mooi gepresenteerd, voorafgegaan door een prettige amuse en vergezeld met een rode, op eikenhout gerijpte,  Aaldering (het geheim van Zuid Afrika). Goed gesprek, veel gelachen. Alle ingredienten voor een topavond.

En waarom dan toch dat onbestemde gevoel? Vanmorgen wist ik het: we voelden ons niet écht welkom, ze waren niet blij dat we er waren. De bediening was wat arrogant en erg formeel. We hadden het gevoel dat we ons wel aan de regels moesten houden die volgens hen misschien horen bij een michelinster. Laat het los, was onze gedachte. Je hoeft niet, zodra iemand opstaat om naar het toilet te gaan, zijn servet weer op te vouwen en precies midden op tafel leggen. Je hoeft niet steeds mijn stoel aan te schuiven alsof ik anders in de weg zit. De fles mag wat mij betreft gewoon op tafel. De sfeer mag wat losser. Zodat ik het gevoel heb dat men blij is met mijn komst. Oja. Bij het afrekenen gaf ik het visitekaartje van eetsnob, gewoon, voor de lol. Werd niet gewaardeerd. ” Wat IS DIT?’, werd er gevraagd. Nou gewoon, dat zijn wij en we schrijven over eten. Omdat eten onze passie is. Misschien leuk. De man liep gewoon weg, vroeg niet door, had duidelijk geen interesse. Alweer een gevoel van ‘Sorry hoor’.

Voor het eten komen we misschien nog eens terug, want dat was werkelijk subliem.

Nieuw op eetsnob.nl: eetsnob goes (citytrip) Brugge

7 okt


Regelatig doet eetsnob een citytrip. Deze staat dan mede in het teken van eten. Het eerste weekend van oktober 2010 waren we in Brugge.

Voor het eetverslag klik hier

Tijdschriften over smaak, koken en eten

26 sep

Natuurlijk, op speurtocht naar smaak, nieuwe recepten, nieuwe restaurants of ingrediënten zijn tijdschriften een bron van inspiratie. Hoewel menigeen zal vertellen dat de tijdschriften hun beste tijd gehad hebben denk ik daar anders over. Niche en kwalitatieve inhoud zullen voor vele levensgenieters altijd als een magneet blijven werken. Zeker ook bij tijdschriften. Op bijgaand plaatje heb ik een aantal gerangschikt en het is een willekeurige greep uit het aanbod.

Eentje ontbreekt die enkele jaren geleden er als vanzelfsprekend tussen had gelegen en dat is de Allerhande. Jawel, het maandelijkse blad van lands grootste kruidenier Albert Heijn. Destijds was het een tijdschrift waaruit je – zeker voor weekenden – bijzondere recepten kon halen die vrijwel altijd ook uitstekend waren. De kracht van de formule was dat de ingrediënten ook daadwerkelijk in de supermarkten verkocht werden. Prachtig bedacht omdat de speurtocht naar de juist ingrediënten nu eenmaal een tijdrovende bezigheid is. Jammer genoeg is de Allerhande afgegleden naar een tijdschrift waar voornamelijk doorsnee gerechten instaan waarbij snel, gemakkelijk en goedkoop de boventoon voeren. Jammer, want als marketing formule was het voor ons eetliefhebbers geweldig.

Welke tijdschriften wij dan wel gebruiken? Op bijgaande foto staan een paar voorbeelden. “Foodies”(het fijne van eten), “La Cucina Italiana” (sinds 1929).”Wining en Dining” (tijdschrift voor fijnproefers) en “Delicious” (de naam spreekt voor zich). Allemaal klasse en zeer uiteenlopend. En als je dan toch wat minder ingewikkeld aan de slag wil is er nog altijd “Koken en Genieten” (€ 2,95) wat met kop en schouders boven de Allerhande uitsteekt.

Dikke kookboeken zonder plaatjes

17 sep

Als je een recept zoekt ga je toch vaak af op een plaatje in een kookboek. Loopt het water je in de mond? Proberen maar. Maar er zijn van die kookboeken zonder plaatjes en ze zijn ook nog eens heel erg dik. Neem een Zilveren lepel; de kookbijbel van de Italiaanse keuken. Die is er van dezelfde uitgever Van Dishoeck ook in de Spaanse variant (waar overigens wel kleine bijlages met plaatjes in staan). Of de Grote Larousse Gastronomique. Hoe vind je nu dat ene recept waar je zin in hebt? Want je gaat er niet zomaar even lekker in bladeren (2.000 recepten).

Bij ons werken deze kookboeken als volgt. We kijken in de koelkast wat we in huis hebben of bedenken een ingredient waar we zin in hebben. Vervolgens zoeken we in het register naar het bijbehorende recept. En zo maak je weer eens iets heel anders met bekende ingredienten. De laatste verrassing was de tagliatelle met gerookte zalm (pag 280 Zilveren Lepel). Tot hiervoor deed ik gerookte zalm alleen op een toastje of in een salade.

100 gr gerookte (wilde) zalm in stukjes
sap 1/2 citroen
100 ml room (of sojaroom)
5 eetlepels whisky
tagliatelle

Beetje olie in de pan, zalm en citroensap erin en even laten pruttelen. Room en whisky erbij, doorwarmen. Zout en peper. Tagliatelle beetgaar en klaar. Zelf vinden we het erg lekker met een beetje dille, pijnboompitjes en geraspte Pecorino.

Dat koken met wat je in huis hebt werkt overigens ook heel goed met www.smulweb.nl Wel jammer overigens dat die site zo traag is en de uitgebreide zoekfunctie niet erg gebruikersvriendelijk. Wel leuk is dat het interactief is en je tips en trucs van andere gebruikers/koks krijgt.

De bruschette con pomodori van Bruno

5 sep

De Trattoria da Bruno is(http://www.dabruno.nl/index.htms) een van onze favoriete restaurants. Het is een Italiaans restaurants en ligt in het hartje van Blaricum. Inderdaad, midden in het bekakte Gooi (waar wij overigens ook wonen). Naast een aantal andere restaurants waar Bekend Nederland nog al eens wil aanschuiven voor een hapje eten. Dat gebeurt bij Bruno overigens zeer sporadisch en het is een meer dan prettige plek waar je uitstekend kan eten (en niet tegen Blaricumse prijzen). Verder beschikt het restaurant over een groot, mooi en deels overdekt terras. Kortom, een van onze favoriete stekjes. En hoewel genieten van eten deels door de plaats wordt bepaald zou ik dit keer de loftrompet willen luiden over de tomatenbruschette. Vier verschillende soorten op prachtig, dun geroosterd brood. De uitstekende kwaliteit van de tomaten die op vier verschillende manieren bereid worden (waarvan 1 met knoflook, favoriet!) maken het begin van het diner een lust. Een opmaat die je ‘klaar’ maakt om meer lekkers te willen proeven. Deze blog is natuurlijk te kort en niet bedoeld om de menukaart te bespreken maar de “Spaghetti al parmigiano flambati con whisky” kan ik niet onvermeld laten. Aan tafel wordt dit gerecht bereid en wordt de brandende whisky daadwerkelijk a la minute met de kaas en de spagetti vermengd. Prachtig gezicht, zeker op koude winteravonden. 

Koken met de iPad

29 aug

Deze week kwam hij dan eindelijk binnen. Mijn iPad met 64 GB geheugen en 3G internetverbinding. Nog geen dag later lag de SIMkaart van T-Mobile in de bus en klaar was ik. Overal online met mijn iPad. Voor wie niet precies weet wat de ipad is het volgende. De iPad is een zogenaamde tabletPC, een computer met een (multi)touchscherm van 24,9 centimeter. In gewoon Nederlands, een draagbare, kleine computer die je met je vingers bedient. Prachtig en een doobraak voor de rondreizende ondernemer zoals ik.

Natuurlijk moesten er allerlei programma’s op komen en ik ging aan de slag. Een van de programma’s die ik tegenkwam (en uiteraard direct heb gekocht) is The Photobook – Quick & Easy. Een kookboek … maar met ‘stapvoorstapfoto’s’ hoe recepten gemaakt moeten worden. Bij de foto’s uiteraard de betreffende bereidingstekst. Geweldig. Even zoeken en aan de slag met ”Sardines with pine kernels & raisin’s”. Het is een gemakkelijk te maken (en op zich smakelijk) recept maar dit gerecht maken met behulp van mijn iPad was een totaal nieuwe ervaring. Een ding is zeker … dit eerste receptenboek is een doorbraak en dat er nog vele kookboeken mogen volgen. Een kritische noot mag niet ontbreken. Wij schrijven altijd van alles in onze kookboeken omdat we nu eenmaal eigenwijs zijn en het vaak toch net even iets anders willen maken. Die mogelijkheid biedt het programma – nog – niet. Gemiste kans, maar dat komt nog wel.

De Look van Percebes

15 aug

Percebes, oftewel – volgens mij merkwaardig vertaald – de eendenmossel, is een curieuze delicatesse die uitsluitend voorkomt aan de kust van Galicie (Noord Spanje). Het is in tegenstelling tot wat de naam doet verwachten geen mossel maar een ‘kreeftachtige’. In Spanje en Portugal wordt percebes als heerlijk maar ook dure lekkernij beschouwd. Rondom de vangst van percebes hangen stoere verhalen. Zogenaamde stekers dalen daadwerkelijk aan touwen de rotsachtige, steile kust van de Atlantische Oceaan af om daar, midden in de woeste branding, deze kreeftachtige los te hakken of te snijden. Vaak zit er dan ook aan een bos percebes nog daadwerkelijk een stuk steen.

Door de jaren heen hebben we regelmatig mensen proberen over te halen om percebes als gerecht te proberen. En hoewel er altijd daredevils zijn bedankten evenzovelen voor de eer. Dat komt niet zozeer omdat de smaak van percebes niet heerlijk zou zijn (vergelijk het maar met oesters) waar je altijd de zee in de smaak terugvindt) maar door het uiterlijk. Duivelspootjes lijken het waar je in knijpt om het kleine poliepje naar buiten te duwen en dat tussen je tanden naar buiten te trekken. Eenmaal een paar percebes gegeten is die lichte weerzin tegen het uiterlijk al snel verdwenen maar lang niet iedereen zet zich daarover heen. Voor diegene die zich over de look heen zet is percebes niet alleen lekker maar ook een grappig ´heldenmaal´.

 

%d bloggers liken dit: