Archief | dessert RSS feed for this section

Kaas met “Meline Al Rafano”

30 jan

In de blog over Ratatouille zei ik nog toe terug te komen op het bereiden van “Meline Al Rafano” (appel- en peren- en mierikswortelsaus), vrij naar een recept van Antonio Carluccio uit zijn boek “Antonio Carluccio goes wild”. Op de foto zijn de drie potjes met Meline Al Rafano te zien, een lekkernij die heel goed past bij wild maar ook bij kaas. Het was de eerste keer dat ik het maakte en het leverde een prima resultaat op.

Ingrdiënten

1/2 pond kleine, wilde appeltjes
1/2 pond peren
1 pond inmaaksuiker
1,5 dl water
75 gram verse, geschilde en geraspte mierikswortel

De mierikswortel is niet makkelijk te krijgen maar laat zich goed vervangen door een potje mierikswortel uit de betere supermarkt.

Bereiden

Zet water en suiker in een pan op laag vuur en laat de suiker smelten tot deze echt is opgelost. Doe de appeltjes en peren erbij. Natuurlijk kunnen het ook gewone appels zijn. In feite is het leuk om te experimenteren met verschillende soorten fruit. Laat het geheel een uurtje heel zacht pruttelen. Haal de pan van het vuur en laat hem een of twee dagen op kamertemperatuur staan zodat het fruit maximaal de suiker kan opnemen. Warm de saus daarna weer op tot ze pruttelt en voeg de mierikswortel toe. De hoeveelheid mierikswortel is een kwestie van smaak en uitproberen. Laat de saus dertig minuten doorkoken. Wel regelmatig roeren. Mengsel laten afkoelen en in potten doen. De saus is lang houdbaar.

Bijvoorbeeld bij een stukje kaas. Hieronder twee kazen “Saint Agur” en “Appenzeller”. De eerste is een zachte blauwschimmelkaas gemaakt door Bongrain in de Auvergne, van gepasteuriseerde koemelk met een noot-achtige smaak.De tweede (en daar past de meline heel goed bij) is de Appenzeller, een Zwitserse kaas die 700 jaar geleden al werd gemaakt en waarvan het geheim (drie maanden rijpen in speciaal kruidenmengsel) nog steeds goed bewaard is gebleven. 

Tags: , , , , ,

Citytrip Gijon – Noord Spanje (restaurant El Hórreo)

9 jan

Vliegtuig Amsterdam naar Madrid, korte overstap en dan door naar het gastvrije Gijon, een stad ter grootte van Utrecht aan de Noordkust van Spanje. Bij het dalen luisterde ik samen met mijn Spaanse buurman naar de informatie van de purser en keken elkaar bij toeval aan toen deze vertelde dat het 15 graden Celsius was. Een blik van verstandhouding want wij beiden vonden dat (hartje winter in Nederland, koud en vriezend) een aangenaam bericht. Dus ratelde hij even later in rap Spaans verder, over Gijon, de mensen maar uiteindelijk uiteraard ook over eten (daar praten wij maar ook Spanjaarden graag over). Hij tipte ons op een aantal restaurants waar we naar toe moesten gaan, waaronder El Hórreo (De Hooischuur, typisch voor Asturias, op palen!) in Antromero.

Enkele dagen later was het zover en in twee taxi’s lieten we ons naar El Hórreo brengen. Doordat we in het donker vertrokken waren we al snel gedesoriënteerd en na een klein half uur  stopten we voor een restaurant in the middle of nowhere. Met piepende banden stoven de taxi’s weg en wij liepen naar de ingang. We waren aan de vroege kant en schoven dus, in het totaal verlaten lokaal, direct richting de bar. Daar werden welkom geheten door een half tandeloze rondbuikige man die (nadat hij zijn haren naar achteren had geschud)ons welkom heette.

Vreemd, dat was het wel maar het was ook wel weer grappig. Moest dit restaurant nu zorgen voor  culinair genot? Al snel kwamen andere obers en vrouwen gekleed in kokskleren met dito haarnetjes naar binnen. Een uurtje later zaten we, terwijl het restaurant snel vol liep met gasten, te genieten van paella de marisco (paella met kreeft, krab etc., zie foto boven) die werkelijk heerlijk was. Paella moet klaar worden gemaakt terwijl je erop wacht (half uur tot drie kwartier) en dat was hier het geval. Ze hadden hem eigenlijk wat langer moeten laten staan (met theedoeken erover) waardoor hij nu nog tamelijk vochtig was maar niettemin uitstekend. Verder aten we  onder andere sopa de pescado (vissoep, foto hieronder), percebes en sloten het geheel af met tarta de chocolate. Ik keek om me heen en in niets leek dit restaurant op hetgeen we hadden aangetroffen bij binnenkomst. Hier werd gegeten en genoten.

Opnieuw doken wij in twee taxi’s de donkere nacht in en teruggekomen in Gijon leek het restaurant El Hórreo weer ver weg. Maar de smaken lagen nog vers in het geheugen. Een klein uitstapje in het donker dus maar daar gaan we nog wel eens naar terug. Bij daglicht. 

Tags: , , , , , ,

Licht dessert: fruit met whisky-dressing

13 dec

fruitO ja, en dan moet er ook nog een dessert bij. De meeste mensen richten zich bij het kerstdiner op het voorgerecht en het hoofdgerecht. Wij ook. We zijn niet zo van de toetjes. Je wordt er niet alleen vaak dik van, meestal zit je gewoon al vol. Zeker als er ook al een kaasplankje langs is geweest. Hoe vaak gebeurt het niet dat het dessert in de koelkast blijft en men direct overgaat tot de koffie. Kan natuurlijk, maar dat is dan wel weer jammer van je werk en de ingrediënten. Hier een ideaal dessert: snel gemaakt en makkelijk te skippen.

Ingrediënten

per persoon 100 gram vers fruit: kiwi, aardbei, blauwe bessen, mango, ananas, noem maar op; gewoon wat je lekker vindt en te krijgen is.

Dressing voor 4 personen: 100 ml Whisky, schep suiker, glas sinaasappelsap, scheut honing

Bereiden

De dressing kan je van tevoren maken. Breng de sinaasappelsap met de whisky aan de kook. Zet het vuur iets lager en doe de suiker en honing erbij. Laat even inkoken tot de whisky is verdampt. Laat afkoelen.

Fruit snijden en in mooie glazen doen. Schijfje fruit op de rand. Dressing lauwwarm over het fruit gieten en opdienen. Als je het iets wilt aankleden kan je er nog een klein glaasje met een bolletje sorbetijs bij serveren. Niet alleen lekker met de kerst. Eet smakelijk.

Dit recept printen: Fruit met whiskydressing

Tags: , , , , , , , , , ,

Newer Entries →