Het is altijd weer een cadeautje: de productcatalogus van Fattoria La Vialla in Italie. La Vialla is een biologische boerderij en wijnproducent in Toscane. Wij kwamen er een aantal jaren geleden mee in aanraking toen wij een kerstpakket kregen dat wél ergens over ging. Geen laffe paté, sloffe toast, zinloze kaarsenstandaards en maffe koekblikken, maar echt heerlijk eten. Een hele Peccorino, biologische pasta, azijn, ricottamousse en de enige echte sugo: sugo Bombolino. En in dat kerstpakket zit een prachtige kaart waarop je kan aangeven of je op de hoogte wilt worden gehouden van de biologische producten van La Vialla. Dat wilden we wel. Een paar weken later en inmiddels al vier jaar lang krijgen we twee keer per jaar een productencatalogus met bestelkaart en een alleraardigst kaartje van de familia Lo Franco. En niet zo’n ikeagids of Wehkamp, nee een cadeautje van een gids. Met productinformatie en recepten, maar vooral verhalen over de boerderij, de familie en de medewerkers; het roept één groot gevoel van hapiness op: het water loopt je zo in de mond. En drukwerk van de prachtigste kwaliteit; je gooit het niet weg; da’s zonde. Slimme, lieve marketing. En het werkt, want met enige regelmaat vinden we toch dat we, als tegenprestatie voor de prachtige mailing, maar weer eens iets moeten bestellen. En ook dat gaat lief; via de post op de mooie bijgesloten bestelbrief met retourenvelop. En geen paypal, ideal of vooruitbetalen. Nee, gewoon een factuur bij de levering. Heb geen haast, want het kan een week of twee duren voordat het er is, maar dat komt omdat ze alleen verzamelverzendingen doen om het milieu te sparen; ook lief. Maar vooral allemaal heel erg lekker. http://www.la-vialla.com/Home_NL.html
De lieve marketing van Fattoria La Vialla
23 sep
Oosterse flensjes met eendenborst en hoisin
13 sep
Een paar weken geleden schreef ik de blog “De flensjes van Vuur” (https://eetsnob.nl/2010/08/10/het-flensje-van-vuur) over een mooi gerecht dat in restaurant Vuur in Baarn op de kaart stond. Heerlijke eendeborst bereid met Hoi Sin Sauce en verse beetgare groenten. Het punt zat in het gegeven dat deze ingrediënten in een speciaal flensje moesten worden geserveerd dat we nergens konden vinden. Totdat de bedrijfsleiding van Vuur ons tipte waar het verkocht werd.
Dat schept verplichtingen en dus werden de flensjes (Peking Eend flensjes genaamd) gekocht. Het resultaat was heel goed en eigenlijk simpel te maken. Een beetje tegen onze gewoonte in (voor 2 personen) het beknopte recept.
Ingrediënten (voor 2 personen)
6 flensjes
200 gram eendeborst (ontveld en in reepjes)
75 gram taugé
4 wortels (julienne)
3 bosuitjes (kleine ringetjes)
rood pepertje (fijn gesneden)
5 eetlepels Hoi Sin Sauce
scheutje limoensap
Bereiden
Eendeborst kort aanbraden en in folie wegzetten. Eerst wortel en daarna bosuitjes kort fruiten. Op het laatste moment heel kort de taugé toevoegen en Hoi Sin Sauce toevoegen. Klein scheutje limoensap maakt het af. Eendeborst toevoegen en geheel in de flensjes rollen. Succes verzekerd!
Dit recept printen: Oosterse flensjes met eendeborst
Dit delen:
Bakkeljauw van Padjak de Smeltkroes of zelf maken
10 sep
Ik had al heel wat keukens geprobeerd, maar Surinaams eigenlijk pas het laatste jaar. Naar mijn idee was deze keuken een verzameling van verbasterde andere keukens en dus was ik nooit zo geïnteresseerd. Fout; want het is echt eigen en bijzonder lekker. Ik kwam ermee in aanraking toen ik voor een interim klus in Amsterdam Zuidoost terecht kwam. Bij alle borrels en feestjes werd een Surinaams buffet aangerukt. In het hart van de Surinaamse gemeenschap, dus niet alleen met Bami, Saté en Kouseband, maar compleet met Pom, Telo, Roti, Zoutvlees en Bakkeljauw. Nee, niet verkeerd geschreven kabeljauw (waarschijnlijk afkomstig van het Portugeese Bacalhau of Spaanse Bacalao). Het is gezouten en gedroogde witwis (klipvis). Het is verrassend lekker zowel bij Telo (gebakken of gefrituurde Cassave) maar ook op een broodje. Vraag er altijd Surinaams zuur bij. Je eet het heerlijk bij Padjak de Smeltkroes www.desmeltkroeszo.nl
Ja, en dan wil je het wel eens zelf maken. Laatst zag ik het diepgevroren liggen bij Tjin’s Toko (eerste van de Helststraat, zijstraat Albert Cuijp) en besloot de uitdaging aan te gaan. En het was maar goed dat ik mij er even in heb verdiept, anders was het ernstig mislukt. Bakkeljauw maken betekent vooral spoelen, weken, spoelen, uren weken, spoelen en het laatste zout eruit koken. Dan af laten koelen en plukken. Hoop werk, maar het is het waard! Ook proberen? http://surinaamsekeuken.weblog.nl/surinaamsekeuken/2005/03/bakkeljauw.html
Ingrediënten voor 2 personen
400 grambakkeljauw
2 tomaten
1 kleine ui
1 eetlepel tomatenpuree
1 verse peper
2 teentjes knoflook
6 eetlepels olie
10 zwarte peperkorrels
Bereiden
Bakkeljauw goed ontzouten. Vaak spoelen met lauw water en daarna 10 minuten koken in water. Vervolgens nog een paar keer goed uitspoelen. Verwijder velletjes en graatjes en snijd fijn. Snijd ui, peper en knoflook heel fijn, plet de peper. Verhit de olie in de wok en fruit hierin de ui, knoflook en peper. Voeg de fijngesneden tomaten en de tomatenpuree toe. Bakkeljauw erbij en goed doorroeren. Serveer met rijst.
Dit recept printen: Bakkeljauw
Dit delen:
De terreur van Rucola
23 aug
Eerlijk gezegd krijg ik meer en meer plezier in onze eetsnobblog. Er zijn zoveel onderwerpen, zoveel eindeloze recepten, lekkernijen, verhalen, gebeurtenisssen etc. die smeken om verteld te worden. De naam van onze blog (bedacht of veroorzaakt door Erwin Blom, @erwblo) is voor ons een geuzennaam geworden. Een vrijbrief om ongeconditioneerd en zonder enig belang over ons dagelijks genoegen te schrijven.
In een eerdere blogpost hebben we over het restaurant “Vuur” geschreven. Geen bijzondere kaart maar wel iets bijzonders, “Het flensje van Vuur”. Voortreffelijk. Al jaren komen wij, met enige regelmaat, in de brasserie “Stijl” in Laren (Brasserie Stijl, Naarderstraat 46, www.brasseriestijl.nl). Prachtige en zeer sfeervolle plek, groot en mooi terras, ruime parkeergelegenheid. Kortom, ideaal, maar de kaart …. die is gewoon, heel gewoon. Met voor mij 1 uitzondering, de carpacio met eendeleverkrullen. Daar rij ik dan toch maar weer voor om.Is hij goed gemaakt? Nou niet echt, want heel veel verkeerd kan je er niet aan doen. Inkoop goed, recept ook goed. Dat wil zeggen, waar ik nu werkelijk de pest aan heb is de terreur van rucola. In beginsel wellicht een prettige sla-soort maar in essentie bitter. En juist die uitgesproken smaak maakt dat het moeilijk combineerbaar blijkt. Des te vreemder is het dat in willekeurig welk restaurant met willekeurige welke gerechten vaak – en ten onrechte – rucola als vanzelfsprekend wordt geacht. Onbegrijpelijk, want die wat ‘harde’, bittere smaak laat zich wel zeker maar niet makkelijk combineren. Dat maakt overigens de “carpacio met eendeleverkrullen” in Stijl niet minder de moeite waard. Maar wanneer ik deze voortreffelijke carpacio bestel gaat het steevast gepaard met het verzoek om de rucola achterwege te laten.
Dit delen:
De chocolade kersen cheesecake van Lab111
20 aug
Genieten van eten betekent uiteraard heel regelmatig uit eten gaan. Vaak naar dat ene of dat andere restaurant omdat je weet wat voor heerlijkheden je te wachten staan. Die plekjes komen in dit blog ook vanzelf langs maar even vaak gaan we op zoek niet iets nieuws. Dit keer waren we met nieuwe vrienden (ja echt, het komt voor :-) naar Lab111 gegaan. Het voormalige pathologische lab bevindt zich op het WG-terrein in Amsterdam (Arie Biemondstraat 111, www.lab111.nl) en heeft een prettige, wat robuuste uitstraling. Een van die gelegenheden waarvan de sfeer direct goed is, evenals de bediening. Maar voor het eten … Kijk de Russische salade was op zichzelf nog niet eens zo slecht maar de Langoustine kwam regelrecht uit de vriezer en had hoegenaamd geen smaak. De Jodenhaas met Gratin Dauphinoise Bospeen Groene Asperges en Morielje Jus was op zich aangenaam maar minder verrassend dan de naam had doen vermoeden. Maar genieten wordt ook voor een belangrijk deel door het gezelschap bepaald en dat was meer dan uitstekend. Ik nam dan ook genoegen met het gezelschap, het redelijke eten en de prima wijn. Mijn gezelschap besloot het eten af te sluiten met 1 gezamenlijke portie Chocolade Kersen Cheesecake. Ik vermijd meestal desserts (slecht voor de lijn) maar omdat we met zijn allen mochten proeven kon ik het niet laten.
De smaak kwam als een slag bij heldere hemel ….. de cheescake was licht van smaak en gleed langzaam en als vanzelf van de lepel af. Een prachtige combinatie van kersen, mooie chocolade en kwark zorgen voor een korte verrukking. Kort maar wel iets om nog een keer voor terug te komen. Lab111 was bij mij niet in de gastronomische analen gekomen (en nog steeds niet) maar die cheesecake wilde ik jullie niet onthouden!
Eetsnob 